“จะบ้าเหรอ นั่นไม่ใช่เงินค่าตัว แต่มันคือคำขอโทษต่างหากล่ะ ในเมื่อจีไม่อยู่แล้ว พี่ก็ทำได้แค่โอนเงินให้ จีจะได้ไม่ต้องใช้ชีวิตอยู่ที่นั่นอย่างยากลำบาก คนเรามีวิธีขอโทษต่างกันนะจี อย่าคิดว่าเงินที่พี่ให้เป็นค่าตัวบ้าๆ อะไรอีก เพราะจีมีค่ากับพี่มากกว่านั้น”
ยอมรับว่าเธออึ้งไปไม่น้อยที่เขากล้าเปิดเผยความรู้สึกในใจออกมาให้ได้รู้แบบตรงไปตรงมาไม่มีอ้อมค้อมแบบนี้ ราวกับว่าหากไม่ได้บอกวันนี้เขาอาจจะไม่มีโอกาสได้พูดมันอีกแล้ว
หลังจากเขาพูดประโยคนั้นออกมาเธอก็เลือกที่จะเงียบไม่ได้พูดหรือถามอะไรออกไปอีก ไม่ใช่ว่าไม่เชื่อ แต่เธอกำลังรู้สึกตื้นตันใจจนพูดอะไรไม่ออกต่างหากล่ะ
และเมื่อเห็นเธอเงียบ เขาก็คิดว่าเธออาจจะไม่เชื่อหรือโกรธเขาอยู่ เขาก็เลยได้แต่เงียบจนกระทั่งมาถึงโรงเรียนของเด็กๆ เรียบร้อย พอมีลูกขึ้นมาบนรถด้วย เขาจึงได้เริ่มพูดต่อ
“เรื่องเพนต์เฮาส์น่ะ พี่ยังตัดสินใจไม่ได้ว่าจะเอาห้องไหนดี จี
