ต้องเป็นของพี่คนเดียว(NC.18+ นิดหน่อย)

บรรยากาศภายในห้องโถงปูนเปลือยร้อนระอุขึ้นราวกับมีกองไฟสุมอยู่กลางบ้าน คนที่ถูกตวาดใส่หน้าในระยะเผาขนอย่างเวคินขบกรามจนเป็นสันนูน เขาใช้ฝ่ามือหนากดไหล่ขาวนวลของเกลวรินจนจมลงไปกับพนักโซฟาหนัง แววตาที่เคยอบอุ่นบัดนี้วาวโรจน์ด้วยความดูแคลน “พี่ก็มีเงิน! บอกมาว่าเธอจะเอาเท่าไรเกลวริน... ราคาของเธอเท่าไร!” เขาเค้นเสียงถามข้างใบหู เกลวรินแค่นยิ้มสมเพช แม้หัวใจจะเจ็บร้าวแต่เธอก็ยังเชิดหน้าท้าทาย “มีเท่าคุณเตชินไหมล่ะคะ? ถ้าพี่มีได้ถึงครึ่งของคุณเตชินเมื่อไร ค่อยเอาเงินพวกนั้นมาฟาดหัวเกล! แต่ถ้ายังไม่มี... ก็ปล่อยเกลไปตามทางของเกลเสียที แล้วก็อย่ามาพูดประโยคน้ำเน่าแบบที่บอกให้เกลรอพี่สร้างเนื้อสร้างตัวก่อนนะคะ เกลรอมานานพอแล้วค่ะพี่คิน ห้าปีที่ลอนดอนพี่ก็ยังเป็นแค่ผู้ชายธรรมดาๆ ที่ไม่มีอะไรต่างไปจากเมื่อก่อนเลยสักนิด!” คำพูดกรีดใจนั้นทำให้เวคินมองหญิงสาวอย่างสับสนสุดกำลัง ห้าปีที่ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันที่ลอนดอน เกลวรินไม่เคยแสดงให้เห็นเลยว่าเงินมีค่ามากกว่าความรัก เธอเป็นผู้หญิงที่หยิ่งในศักดิ์ศรีมากที่สุดเท่าที่เขาเคยรู้จัก เธอปฏิเสธที่จะขอความช่วยเหลือทางการเงินจากเขาทุกครั้ง และเลือกที่จะตรากตรำทำงานพิเศษหลังเลิกเรียนมากกว่าจะพึ่งพาเขา แล้วทำไม... ทำไมตอนนี้เธอถึงกลายเป็นคนแบบนี้ไปได้? หรือว่าแท้จริงแล้วเธออยากจะปั่นหัวให้เขาเชื่อว่าเธอเห็นแก่เงิน เพื่อที่เขาจะได้รังเกียจและยอมปล่อยเธอไปหาเตชิน? แต่ถ้าเธออยากให้เขาเชื่อแบบนั้น เขาก็จะเชื่อ... และเขาจะตอบสนองเธอด้วยวิธีที่เลือดเย็นที่สุดเช่นกัน “ได้รู้ในสิ่งที่อยากรู้แล้ว... ก็ออกไปให้พ้นจากตัวเกลเสียที เกลจะกลับ!” หญิงสาวมองเวคินอย่างแปลกใจ เมื่อจู่ๆ เขาก็ลุกขึ้นยืนแล้วถอยออกห่างตามคำสั่งอย่างง่ายดาย เธอรีบชันกายลุกขึ้นไปหยิบเสื้อผ้าที่กองอยู่บนพื้น ขณะที่สายตายังคงจ้องมองเขาอย่างหวาดระแวงทุกลมหายใจ ยิ่งเห็นเวคินทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาตัวเดิมด้วยท่าทางนิ่งสงบผิดปกติ เธอก็ยิ่งรู้สึกถึงลางสังหรณ์บางอย่าง “เอาสิ... อยากไปก็ไปเลย” เวคินเอ่ยเสียงเรียบพลางหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาควงเล่น “แต่ทันทีที่เธอก้าวพ้นประตูบ้านหลังนี้ไป พี่จะโทรไปรายงานเจ้าของสิริทรัพย์พลาซ่าทันที ว่าว่าที่เมียใหม่ของเขากับลูกชายแท้ๆ ‘เคยเป็นอะไรกัน’ และ ‘เคยทำอะไรกันบ้าง’ ที่ลอนดอน!” เกลวรินชะงักมือที่กำลังจะสวมเสื้อ ใบหน้าซีดเผือดลงทันตา “พี่ไม่รู้หรอกนะว่าเธอกำลังคิดจะทำอะไรอยู่ แต่เธอก็คงรู้นิสัยพ่อพี่ดีใช่ไหมเกล? ถ้าเขารู้ความจริงข้อนี้เข้า... ทุกสิ่งที่เธอต้องการจากเขา ทรัพย์สมบัติที่เธอวาดฝันไว้ มันคงหายวับไปกับตาในทันที!” เวคินยกยิ้มมุมปากอย่างคนที่ถือไพ่เหนือกว่า สายตาคมกริบโลมเลียไปตามเนินอกขาวนวลที่เธอพยายามปกปิดไว้ด้วยเรียวแขนทั้งสองข้าง ขณะที่ต้นขาของเธอเบียดเข้าหากันแน่นเพื่อซ่อนเร้นความงามสาวให้พ้นจากสายตาคุกคามของเขา เกลวรินยืนนิ่งขึง มองเวคินด้วยความแค้นเคืองจนอกสั่น บราเซียร์ลายลูกไม้สีดำหล่นจากมือลงสู่พื้นอีกครั้ง ทั้งที่เธอกำลังจะสวมมันกลับเข้าที่เดิมอยู่แล้ว ความอัปยศพุ่งพล่านจนถึงขีดสุด “พี่คินทำแบบนี้ทำไม... เพื่ออะไร!” เธอถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงอย่างคนหมดทางสู้ แต่แววตายังขุ่นเขียว เวคินแค่นหัวเราะในลำคอ “พี่ก็แค่อยากจะทวงสิทธิ์ของพี่... สิทธิ์ที่พี่ควรจะได้ตัวเธอก่อนใครๆในประเทศนี้ คืนนี้เธอต้องเป็นของพี่เกลวริน! และพี่รับรองว่าพ่อพี่จะไม่มีวันรู้ว่าพี่เคยเป็นอะไรกับเธอมาก่อน... เว้นแต่ว่าเธอจะเป็นคนเดินไปบอกเขาด้วยตัวเอง!” “ทุเรศที่สุด! เกลคิดไม่ถึงจริงๆ ว่าพี่จะเป็นคนฉวยโอกาสและหน้าไหว้หลังหลอกแบบนี้!” ความเสียใจแปรเปลี่ยนเป็นความประชดประชัน เกลวรินตัดสินใจทิ้งแขนเรียวสวยที่เคยปกปิดเนินอกลงข้างลำตัว เผยให้เห็นทรวงอิ่มอวบอัดที่กระเพื่อมไหวตามแรงอารมณ์ ต้นขาที่เคยเบียดแน่นขยับออกห่างจนเผยความงามส่วนเร้นลับบางส่วนอย่างไม่คิดปิดบังอีกต่อไป เธอยืนอวดร่างเปลือยเปล่าท่ามกลางแสงไฟสลัวอย่างท้าทายสายตาชายหนุ่ม “ถ้าอยากได้นัก... ก็เชิญเลยค่ะ! เกลจะไม่ขัดขืนแม้แต่นิดเดียว ตักตวงมันให้พอใจเสียให้เต็มที่เถอะพี่คิน เพราะมันจะเป็นเพียงแค่ครั้งเดียว และครั้งสุดท้ายที่พี่จะได้เห็นเรือนร่างนี้ รวมถึงหลังจากคืนนี้ไป... พี่จะไม่มีวันได้เห็นหน้าเกลอีก!” เมื่อหญิงสาวก้าวเท้าเข้ามาใกล้ด้วยแววตาพลีชีพ เวคินก็ไม่รอช้า เขาเอื้อมมือมากระชากตัวเธอเข้าไปกอดรัดจนร่างนุ่มนิ่มจมลงกับแผ่นอกกว้าง เขาเลื่อนใบหน้าลงไปกดปลายจมูกฟัดเนินอกขาวอวบอย่างตื่นกระหายราวกับคนขาดน้ำมาแรมปี เขาไม่สนใจคำถากถางหรือคำท้าทายใดๆ เพราะสิ่งเดียวที่สั่งการสมองเขาในตอนนี้คือความโหยหา หากเขาจะต้องเสียเธอไปให้ใครก็ตาม... เขาต้องได้ชื่อว่าเป็นผู้ชายคนแรกของเธอเสียก่อน! หลังจากซุกไซ้จนสาแก่ใจ เวคินก็กดร่างเล็กของเกลวรินลงกับโซฟาหนังสีดำอีกครั้ง เขาใช้ปลายลิ้นร้อนลากไล้ไปตามผิวพรรณเนียนละเอียดจนเปียกชุ่มไปทั้งตัว ก่อนจะส่งฝ่ามือหนาไปลูบไล้เนินเนื้อสาวอย่างแผ่วเบาแต่เน้นย้ำความรู้สึก เกลวรินหลับตาแน่น พยายามกลั้นเสียงสะอื้นและความรู้สึกซ่านสยิวที่กำลังก่อตัวขึ้น นี่คือจุดเริ่มต้นของนรกที่เธอเลือกจะเดินลงไปเอง... เพื่อความแค้นของพี่สาว เธอต้องแลกด้วยทุกอย่าง แม้กระทั่งศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดในเงื้อมมือของผู้ชายที่เธอทั้งรักทั้งเกลียดคนนี้!