ถอดเสื้อผ้าออก

บรรยากาศรอบบ้านริมน้ำหลังเดิมเงียบสงัด มีเพียงเสียงแมลงกลางคืนและเสียงสายน้ำที่ไหลเอื่อยๆ แต่ภายในโถงรับแขกกลับระอุไปด้วยไฟโทสะ เกลวรินถูกเวคินจับที่ต้นแขนเอาไว้แน่นแล้วกึ่งจูงกึ่งผลักเข้ามาในบ้าน หลังเดียวกับที่ความทรงจำอันเร่าร้อนเมื่อคืนยังคงตามหลอกหลอนเธอไม่เลิกรา เมื่อถึงโถงรับแขกร่างเล็กๆ ของเกลวรินถูกเหวี่ยงไปกระแทกกับโซฟาจนหัวสั่นหัวคลอน ความแรงทำให้เธอจุกจนพูดไม่ออก เมื่อตั้งหลักได้เธอสะบัดหน้ามองเวคินอย่างไม่พอใจ ดวงตากลมโตสั่นระริกด้วยความโกรธแค้น แต่จังหวะที่จะตวาดใส่ก็ถูกเวคินตวาดสวนมาเสียก่อน ด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด "ถอด!" เกลวรินชะงักงัน หัวใจเต้นรัวแรงด้วยความตระหนก เกลวรินทำหน้าตึงๆ พยายามรวบรวมความกล้าโต้ตอบ “พี่คินหมายถึงอะไร” หญิงสาวยกมือขึ้นป้องหน้าอกตัวเองเอาไว้ สัญชาตญาณการเอาตัวรอดสั่งให้เธอปกป้องตัวเอง เธอพอจะรู้ว่าเวคินให้ทำอะไร แต่ที่ถามก็เพื่อให้แน่ใจว่าเธอไม่