แสงสีทองอ่อนๆ ของเช้าวันใหม่เริ่มจับที่ขอบฟ้า บรรยากาศภายในคอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมืองยังคงเงียบสงบ แต่ความเงียบนั้นขัดกับพายุอารมณ์ที่เพิ่งสงบลงในห้องฝั่งตรงข้าม เกือบหกโมงเช้า เวคินเปิดประตูกลับเข้ามาในห้องของเอกชัยเพื่อเตรียมตัวบินไปคุยงานกับลูกค้าที่เชียงใหม่ ร่างสูงเดินเข้ามาด้วยท่าทางกะปรี้กะเปร่าผิดกับคนที่ไม่ได้นอนมาทั้งคืน แต่เมื่อเข้ามาภายในห้องก็เห็นเอกชัยนอนหลับอยู่ที่โซฟา ในสภาพคอพับคออ่อน เวคินมองอย่างสงสัยก่อนจะเดินเข้าไปเขย่าตัวเพื่อนสนิท
“เฮ้ย! ไอ้เอก"
เอกชัยค่อยๆ ลุกขึ้นนั่งทั้งที่ยังงัวเงียอยู่ เขาสะบัดศีรษะไล่ความง่วง พลางมองหน้าเพื่อนรักที่ดูหน้าตาสดใสเกินเหตุ
"กลับมาเช้าเลยนะแก"
“ทะเลาะกับเมียหรือไง ถึงได้มานอนตรงนี้”
เวคินเลิกคิ้วถามพลางกลั้นยิ้ม
"เปล่า"
คนที่เป็นทั้งเพื่อนและหุ้นส่วนบิดขี้เกียจไปมาขณะตอบ
“ก็ช่อนะสิ ให้ฉันรอถามแกว่าไปยังไงมายังไง เกลถึงได้ม
