บรรยากาศที่รีสอร์ตหรูในเชียงใหม่ยามค่ำคืนช่างเงียบสงบขัดกับพายุที่กำลังก่อตัวในใจของเวคิน เจ้าของรีสอร์ตเห็นว่าไหนๆ ก็มาถึงร้านอาหารแล้ว จึงให้พ่อครัวทำอาหารให้เวคินได้ชิมด้วยเสียเลย จากที่คิดว่าแค่มาดูร้านอาหาร จึงกลายเป็นนั่งกินไปคุยงานไปจนเพลิน อีกทั้งเป็นคนชอบรถสปอร์ตเหมือนกันจึงคุยกันถูกคอ เมื่อเห็นว่าเกือบสามทุ่ม เวคินจึงขอตัวกลับห้องพักที่ลูกค้าจัดเตรียมไว้ให้
“ขอบคุณนะครับสำหรับอาหารมื้อนี้ อาหารอร่อยมากจริงๆ จัดแต่งจานก็สวย ว่าแต่คุณชวลิตไปหาพ่อครัวฝีมือดีแบบนี้มาจากไหนครับ”
เวคินเอ่ยชมตามมารยาทแม้ในใจจะเริ่มกังวลเรื่องโทรศัพท์ที่ฝากไว้
คนถูกชมยิ้มอย่างภูมิใจ
“ผมซื้อตัวมาจากโรงแรมห้าดาวเลยนะครับ น่าเสียดายที่วันนี้เข้ามาแค่เชฟอาหารพื้นเมือง ถ้าคุณเวคินได้ชิมฝีมือของเชฟอาหารญี่ปุ่นที่ผมซื้อตัวมาจากฮอกไกโดละก็ คุณจะอึ้งกว่านี้อีกครับ”
“ทุ่มทุนน่าดูเลยนะครับ”
“ก็คุณเวคินแนะนำผ
