บรรยากาศภายในห้องทำงานของเตชินหนาวเหน็บจนแทบจะจับขั้วหัวใจ แสงแดดรำไรที่ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาไม่ได้ช่วยให้อารมณ์ของชายทั้งสองคนลดความรุนแรงลงได้เลย เตชินมองเกลวรินอย่างสงสัยที่เกลวรินเรียกลูกชายของเขาสนิทสนมแบบนั้น ความระแวงแคลงใจพุ่งสูงขึ้นถึงขีดสุด เขาไม่อยากเชื่อว่าผู้หญิงที่เขากำลังจะยกย่องให้เป็นเมียแต่ง จะมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับลูกชายในไส้ของตัวเอง เวคินยกยิ้มมุมปาก อย่างผู้ชนะที่ถือไพ่เหนือกว่า เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่สั่นระริกของเกลวรินราวกับจะประกาศความเป็นเจ้าของ
“อย่าเพิ่งดีใจไปเกลวริน คนที่เธอจะต้องแต่งงานด้วยไม่ใช่เขา แต่เป็นพี่!”
“ไอ้คิน!"
เตชินตวาดดังลั่น เสียงตวาดนั้นก้องไปทั่วห้องทำงานหรู เวคินสะบัดหน้ามองคนเป็นพ่อขณะที่ยังบีบข้อมือของเกลวรินเอาไว้แน่น แรงบีบนั้นมากพอจะทำให้ผิวขาวนวลขึ้นรอยแดงปื้นใหญ่แต่เขากลับไม่สน
“ทำไม? จะบอกว่าไม่ยอมหรือว่าอะไร ถามจริงๆ เถอะ คุณค
