เสียงสำลักน้ำดังโครกใหญ่ตามมาด้วยการขย้อนเอาน้ำในปอดออกมาทางปาก ร่างของแก้วตากระตุกไหวอยู่บนพื้นหญ้าขอบสระที่เย็นเฉียบ เธอนอนหายใจรวยรินอย่างแผ่วเบา ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด เกลวรินถลันเข้าไปโอบกอดร่างของพี่สาวไว้แนบอก หัวใจของเธอแทบจะแตกสลายเมื่อเห็นสภาพที่ดูไม่ได้ของพี่สาวคนเดียว
“พี่แก้ว! พี่แก้วได้ยินเกลไหมคะ... เกลจะพาพี่แก้วไปโรงพยาบาลนะคะ อดทนไว้นะพี่”
เสียงของเกลวรินสั่นเครือด้วยความหวาดกลัว
เวคินยืนมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่ปนเปกันไปหมด ทั้งโกรธ ทั้งสับสน และอึ้งกับแผนการที่เขานึกไม่ถึง เขาปาดน้ำออกจากใบหน้า ลูบหน้าลูบตาเพื่อให้สติกลับคืนมา ก่อนจะจ้องมองร่างที่นอนหมดสติของแก้วตาอย่างไม่อยากเชื่อสายตา ผู้หญิงคนนี้บ้าดีเดือดกว่าที่เขาคิดไว้มากนัก เธอจงใจทิ้งตัวลงไปในสระทั้งที่นั่งอยู่บนรถเข็นเพื่อสร้างสถานการณ์ และยิ่งเห็นว่าเกลวรินเดินมาพอดี เธอก็ยิ่งใช้โอกาสนี้ป้ายสีเขาได้อย่
