“ที่เกลได้ยิน... มันไม่ใช่เรื่องจริงใช่ไหมคะพี่แก้ว”
น้ำเสียงของเกลวรินสั่นพร่าหยาดน้ำตาเม็ดโตไหลร่วงลงบนแก้มซีดเผือด คำถามนั้นไร้ซึ่งคำตอบที่เป็นการปฏิเสธ มีเพียงความเงียบและสายตาหลุกหลิกของแก้วตาที่ยืนยันว่าทุกอย่างที่หมอนพรุจพูดคือความจริงที่แสนโสโครก เกลวรินเบือนหน้าหนีด้วยความขยะแขยงใจ เธอเดินออกจากโรงพยาบาลมาพร้อมกับพี่สาวที่เพิ่งออกจากห้องฉุกเฉินโดยไม่เอ่ยปากพูดอะไรกันสักคำ
รถแท็กซี่สีเหลืองเขียวเลี้ยวเข้าสู่หมู่บ้านจัดสรรย่านรามอินทรา ก่อนจะจอดสนิทที่หน้ารั้วบ้านขนาดสี่สิบตารางวาซึ่งตั้งอยู่สุดซอย หลังจากจ่ายค่าโดยสารเสร็จ เกลวรินก็ก้าวลงจากรถด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้ง
สมองของเธอนึกย้อนกลับไปถึงเรื่องราวทั้งหมดที่ได้รับรู้ ทุกแผนการร้าย ทุกหยาดน้ำตา และทุกคำลวง... ทุกอย่างที่เธอทำลงไปกับเวคินและเตชิน เกิดจากการสร้างเรื่องปั้นน้ำเป็นตัวของพี่สาวแท้ๆ ทั้งสิ้น เวคินไม่ได้ข่มขืนแก้วต
