วินาทีต่อมาสตรีรูปร่างเล็กสวมเสื้อยืดกับกางเกงขายาวเดินยกจานผลไม้มาเสิร์ฟวางไว้บนโต๊ะตรงกลาง
“ผลไม้ค่ะ คือว่าวันนี้เป็นวันหยุดหมวยขอกลับบ้านไปกินข้าวกับอาม่านะคะ”
“อยากไปก็ไปเลย ฉันไม่ได้ว่าอะไรอยู่แล้ว”
“แต่หมวยกลับดึกนะคะ”
“วันนี้ฉันไม่อยู่ห้อง” เขาตอบเรียบ ๆ สีหน้าของเฟยหลงดูเหมือนภาพวาดไม่แสดงรอยยิ้มหรือความไม่พอใจ
“โอเคค่ะ วันศุกร์ตอนเย็นหมวยไม่ได้เตรียมอาหารไว้นะคะ พอดีหมวยเองก็มีธุระเหมือนกัน”
“จะไปไหน” คำพูดของเธอดึงความสนใจเขาได้ ใบหน้าหล่อเหลาหันมาสนใจผู้หญิงตัวเล็กที่ยืนอยู่ หมวยลินไม่เคยออกไปไหนเลยนอกจากเตรียมอาหารและน้ำอุ่นสำหรับเขา แต่เพราะหลายวันที่ผ่านมาเฟยหลงไม่เคยอยู่ติดบ้านเลย
“บอกไม่ได้ค่ะ มันเป็นสิ่งที่คนโสดเขาไปกัน”
“ไปไหน แล้วไปกับใคร” คราวนี้เขาถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“ไปกับพี่ข้างบ้านค่ะ พอดีเราเจอกันที่บริษัทเลยอยากนัดกินข้าวเฉย ๆ” น้ำเสียงสดใสเปล่งวาจาตอบ
