บทที่ 21
เรียกว่าชอบหรือเปล่า
คอนโดเฟยหลง
ท้องฟ้าสีเทาอ่อนปกคลุมไปทั่ว เมฆดำทะมึนก่อตัวขึ้นบนท้องฟ้า ลมพัดแรงจนต้นไม้โอนเอนไปมา อากาศเย็นสบายจนไม่ต้องพึ่งเครื่องปรับอากาศ บนระเบียงกว้างของตึกสูงระฟ้ากลิ่นหอมอ่อน ๆ ของทุเรียนโชยแตะปลายจมูก คนตัวเล็กสวมเสื้อยืดสีขาวจับคู่กับกางเกงขาสั้นนั่งยอง ๆ อยู่ด้านนอกระเบียง รอยยิ้มหวานประดับบนใบหน้าสวยด้วยความภูมิใจ เมื่อหมวยยอมควักเงินเดือนของตัวเองซื้อมันมาอย่างคุ้มค่า
เนื้อสีเหลืองทองน่ารับประทานชวนให้น้ำลายไหล ไม่รอช้าหมวยอ้ารับเนื้อนุ่ม ๆ เข้าปากลิ้มลองรสชาติหวานหอม คนตัวเล็กฉีกยิ้มจนตาหยี แววตาเต็มไปด้วยความสุขที่เปิดเผย
“อร่อยสมราคามาก คุ้มแล้วหมวยที่ยอมเอาเงินเดือนซื้อมา” เธอว่าพลางยิ้มอวดไรฟันขาวสะอาด มือเล็กยังคงถือผลไม้ที่ชื่อว่าทุเรียนแน่น
“ทำอะไรของเธอ” วินาทีต่อมาประตูถูกเลื่อนออกช้า ๆ พร้อมกับร่างกายของเฟยหลงก้าวเท้าออกมาตรงระเบีย
