บทที่ 1 เป็นหนี้ต้องชดใช้1

บทที่ 1 เป็นหนี้ต้องชดใช้ หลังจากหมวยลินพยายามข่มตาหลับบนฟูกนอน บรรยากาศภายในห้องสี่เหลี่ยมมืดสนิท มีเพียงแสงไฟสลัวจากด้านนอกสาดเข้ามากระทบพื้นปูนซีเมนต์ วินาทีต่อมาแพขนตาปิดสนิทค่อย ๆ เปิดเปลือกตาขึ้นมามองบรรยากาศโดยรอบ กลางดึกอันเงียบสงัดหมวยรู้สึกคอแห้งจนต้องกลืนน้ำลายลงคอหลายครั้ง แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ช่วยให้รู้สึกดีขึ้นเลย ร่างอรชรของหมวยลินจึงตัดสินใจลุกขึ้นจากฟูกนอน แม้ว่าพัดลมตั้งพื้นจะพัดความเย็นมากระทบเรือนร่าง ทว่าความรู้สึกร้อนอบอ้าวทำเอาคนตัวเล็กกระหายน้ำขึ้นมา ถัดมาเธอจึงลุกขึ้นและเปิดประตูออกจากห้อง ดวงตากลมโตหรี่ลงเล็กน้อย จากนั้นทอดมองทางเดินไปยังห้องครัวที่อยู่ด้านในตัวคฤหาสน์หลังโต มือเล็กเปิดตู้เย็นพร้อมกับหยิบขวดน้ำเย็น ๆ ออกมาดื่มอย่างถือวิสาสะ น้ำเย็นไหลผ่านลงคอทีละนิดทำให้หมวยลินรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง เธอมัวแต่นอนอุดอู้อยู่แต่ในห้องเพราะไม่กล้าจะเดินออกมาด้านนอก แต่พอได้ดื่มน้ำเย็น ๆ คนตัวเล็กก็คลี่ยิ้มกว้างรู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก ฉันพยายามข่มตานอนยังไงก็นอนไม่หลับ ไม่กล้าเดินออกมาดื่มน้ำด้วยซ้ำ แต่ได้น้ำเย็นเข้าปากรู้สึกดีขึ้นมาก ๆ ในขณะเดียวกันหากมองออกมาตรงด้านหน้าประตูไม้โอ๊คแกะสลักลวดลายสวยงาม ฝีเท้าหนักแน่นของชายหนุ่มรูปร่างสูงก้าวอย่างช้า ๆ ตามโถงทางเดินโอ่อ่าเข้ามาในตัวบ้าน บุรุษเพศรูปร่างสูงใหญ่ เขาคือชายหนุ่มผู้เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์อันเยือกเย็น ใบหน้าหล่อเหลาคมคาย ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวยามจ้องเหยื่อ ทั้งเฉียบคมและเด็ดขาด คิ้วเข้มพาดเฉียง กรามแข็งแรงบอกถึงความมุ่งมั่นและไม่หวั่นไหว ไหล่กว้างรับกับแผงอกผายอย่างอบอุ่น ผิวขาวเนียนตัดกับเส้นผมสีดำสนิท หัวคิ้วขมวดเข้าหากันแน่น เมื่อเขาเดินมาหยุดตรงห้องครัว แต่กลับพบร่างของผู้หญิงยืนอยู่... เธอเป็นใคร? ทำไมถึงได้เข้ามาอยู่ในตัวบ้านของเขา แถมในมือยังถือขวดน้ำที่หยิบออกมาจากตู้ สายตาคมกริบคู่นั้นจ้องมองเรือนร่างของผู้หญิงตัวเล็กที่ยืนอยู่ในความมืด ริมฝีปากที่เปียกชุ่มเผยอเล็กน้อยเมื่อรู้สึกถึงสัมผัสของคนแปลกหน้า หมวยลินชะงัก ดวงตากลมโตคู่สวยมองผู้ชายรูปร่างกำยำอย่างไม่กะพริบ หัวใจเต้นแรงผิดจังหวะเหมือนกับว่าเธอทำความผิดแล้วโดนจับได้อย่างนั้นแหละ “เธอเป็นใคร? ทำไมถึงมาดื่มน้ำในบ้านฉัน” “เอ่อคือว่า...” วินาทีต่อมาน้ำเสียงนุ่มลึกของ จาง เฟยหลง เอื้อนเอ่ยวาจาถามขึ้น นัยน์ตาสีดำสนิทจ้องมองคนตรงหน้า บรรยากาศรอบกายมืดสนิท มีเพียงแสงไฟสลัวสาดลงมากระทบใบหน้างามของเธอ หัวคิ้วขมวดเข้าหากันแน่นด้วยความสงสัย คนตอบอึก ๆ อัก ๆ เพราะเธอถือวิสาสะหยิบน้ำในตู้ออกมาโดยไม่ได้ขออนุญาต หมวยลินจึงเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่น เหมือนจะพูดอะไรออกมาแต่พูดไม่ออก ในขณะที่เงาของร่างสูงค่อย ๆ คืบคลานเข้ามาใกล้มากขึ้น “ขอโทษค่ะ พอดีหมวยหิวน้ำเลยมาหยิบโดยไม่ได้ขอก่อน” “อ๋อ รู้แล้ว เธอคงเป็นสาวใช้คนใหม่ที่เข้ามาทำงานชดใช้หนี้ใช่ไหม” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบไร้อารมณ์ใด ๆ พอมองให้ชัดเฟยหลงยิ่งรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน ราวกับว่าใบหน้าสวยของเธอมีอะไรบางอย่างดึงดูดให้สายตาของเขาเอาแต่จับจ้องใบหน้าของเธอ ทั้งที่ยังไม่ทันรู้จักชื่อด้วยซ้ำ... “ใช่ค่ะ หมวยขอน้ำขวดนี้นะคะ” “ง่ายไปหรือเปล่า เธอมาขโมยน้ำบ้านฉันกิน จะขอกันง่าย ๆ แบบนี้เลยเหรอ” เฟยหลงตอบ พร้อมกับเขยิบกายหยาบเข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อย ๆ ส่วนคนตัวเล็กก็เดินถอยหลังทีละก้าว จนในที่สุดแผ่นหลังเนียนของเธอก็แนบชิดกับผนังห้อง ถูกไล่ต้อนจนมุมเสียแล้ว จังหวะการเต้นของหัวใจรัวเร็ว หมวยลินหอบหายใจเข้าปอดลึก ๆ บรรยากาศรอบกายเต็มไปด้วยความตึงเครียด เธอมองว่าการกระทำของเขาย่อมมีเหตุผลของมัน ถ้ามีใครก็ไม่รู้มายืนอยู่ภายในบ้านตัวเองก็คงจะทำเหมือนเขาแน่ “แค่น้ำขวดเดียว คุณหวงมากขนาดเหรอคะ งั้นเดี๋ยวหมวยซื้อก็ได้ค่ะ” น้ำเสียงใสเปล่งวาจาบอกกับผู้ชายตัวสูงเบื้องหน้า แสงไฟสลัวส่องลงมากระทบดวงหน้าหล่อเหลา ทำให้เธอพอจำได้ว่าเขาคือคนที่อยู่ในรูปนั้น คงจะเป็นลูกชายของเจ้าหนี้เธอแน่ ๆ แต่หมวยเองก็ยอมรับว่าเธอมีส่วนผิดที่หยิบน้ำออกมาโดยไม่ได้ขออนุญาต เพราะนี่ไม่ใช่บ้านของฉัน จะทำอะไรตามใจตัวเองไม่ได้ ของทุกชิ้นภายในบ้านล้วนมีเจ้าของ และดูเหมือนว่าเจ้าของอย่างเขาจะหวงมากด้วย “ใช่ไง เธอจ่ายไหวเหรอ” เขาถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “คุณอยากให้ชดใช้ยังไงบอกมาได้เลยค่ะ ถ้าชดใช้เป็นเงินก็หักออกจากเงินเดือนฉันได้เลย” หมวยลินตอบ แต่ดวงตากลมโตสีน้ำตาลประกายทองเอาแต่จ้องเขม็งยังเขา “กว่าเงินเดือนเธอจะออกก็สิ้นเดือน ฉันมีข้อเสนอที่ดีกว่านั้นให้เธอจะเอาไหม” นัยน์ตาคู่สวยไม่สามารถเลื่อนหนีไปทางอื่นได้เลย เธอไม่เข้าใจในสิ่งที่เขากำลังจะสื่อได้แต่ขมวดคิ้วเข้าหากันเป็นปม “ข้อเสนออะไรคะ คุณอยากให้ฉันชดใช้ยังไงก็พูดมาให้เคลียร์เลยดีกว่าค่ะ” “หึ เอาไหมล่ะ น้ำขวดนี้เธอก็ไม่ต้องจ่าย” “หมายถึงข้อเสนอเหรอคะ คุณอยากให้หมวยทำอะไร” สายตาคมกริบไล่มองไปทั่วทั้งใบหน้าสวย แม้ว่าบรรยากาศภายในห้องครัวจะมืดสนิท ทว่าแสงไฟสลัวที่สาดลงมาทาบทาใบหน้าสวยของเธอ ทำเอาเฟยหลงเหมือนตกอยู่ในภวังค์ความหลงใหล ใครจะไปคิดว่าสาวใช้คนใหม่ของเขาจะสวยขนาดนี้ “ถ้าอยากรู้พรุ่งนี้ตอนเย็นก็ขึ้นไปหาชั้นที่ห้องสิ อย่าลืมนะห้องฉันอยู่ชั้นสองซ้ายมือ” น้ำเสียงทุ้มต่ำกระซิบกระซาบข้างใบหู ทำเอาคนตัวเล็กขนลุกซู่ หมวยลินคิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะโน้มดวงหน้าเข้ามาแนบชิดกับเธอมากถึงขนาดนี้ เมื่อว่าจบร่างสูงของเขาก็หันหลังเดินจากไป ปล่อยให้เธอคิดว้าวุ่นอยู่เพียงลำพัง ความรู้สึกเคร่งเครียดห้อมล้อมเธอ ท่ามกลางบรรยากาศภายในห้องอันมืดสนิท คำพูดเหล่านั้นเหมือนความกดดันทับถมในใจของหมวยลิน ในเมื่อเธอไม่มีทางเลือกอะไรมาก ก็ทำได้เพียงระบายลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ถัดมาหมวยยกขวดน้ำเย็น ๆ ทาบทาบนดวงหน้าหวานละมุน ความรู้สึกร้อนผ่าวอาบพวงแก้มทั้งสองข้างอย่างไม่ทราบสาเหตุ หมวยพยายามมองสถานการณ์เป็นกลาง ถ้าเกิดเป็นคนอื่นเขาก็คงจะทำแบบเดียวกัน...มั้ง แต่เพราะไม่อยากคิดมากคนตัวเล็กจึงหันหลังเดินกลับไปยังห้องพักของตัวเอง พรุ่งนี้คงต้องตื่นเช้ามาเริ่มงานวันแรก เธอต้องพักผ่อนให้เต็มที่ ….