บทที่ 13
เจ้านายหน้าเลือด
คอนโดเฟยหลง
ค่ำคืนในฤดูฝนสายลมกรรโชกพัดใบไม้ปลิวว่อน ท้องฟ้าปกคลุมด้วยเมฆสีเทาทะมึน ฟ้าร้องในระยะไกลบ่งบอกถึงพายุที่กำลังมา วินาทีต่อมาคนตัวเล็กสวมเสื้อเชิ้ตจับคู่กับกระโปรงสั้นวิ่งอย่างรวดเร็วเพื่อเข้าไปในตัวอาคาร เม็ดเหงื่อผุดขึ้นตามใบหน้าหวานละมุน ริมฝีปากอวบอิ่มคลี่ยิ้มบาง ๆ พลางระบายลมหายใจอย่างโล่งอก
“ดีนะเนี่ยที่กลับเร็ว ถ้าอยู่ต่อนานกว่านี้เปียกฝนแน่หมวย” คนตัวเล็กบ่นอุบอิบขณะที่กำลังยืนรออยู่หน้าลิฟต์ นัยน์ตาคู่สวยจ้องมองภาพฝนตกกระหน่ำลงมาอย่างไม่ขาดสาย
คนตัวเล็กก้าวเท้าเข้าไปในลิฟต์ความเร็วสูง ก่อนจะกดชั้นที่ต้องการ เสียงท้องเจ้ากรรมดันร้องขึ้นมาทักท้วงเสียอย่างนั้น ดวงหน้าสวยประดับด้วยรอยยิ้มหวาน ส่วนฝ่ามือข้างหนึ่งยกขึ้นมาลูบหน้าท้องของตัวเองแผ่วเบา หลังจากก๋วยเตี๋ยวชามนั้นก็ไม่มีอะไรตกถึงท้องของเธออีกเลย
ทันทีที่ลิฟต์ถูกเปิดออกสู่โถงทางเดิน หมวย
