บทที่ 10
เลขาคนใหม่ของคุณจาง
คอนโดของเฟยหลง
ท้องฟ้ายามเช้าเป็นสีฟ้าสดใส ดวงอาทิตย์ลอยเด่นสาดแสงสีทองไปทั่ว เมฆสีขาวลอยเอื่อยเรียงตัวกันเป็นแนวยาว เรือนร่างอรชรนอนแผ่ราบไปกับเตียงนุ่ม เส้นผมสีดำขลับกระจายเต็มหมอนใบสีขาว เรียวขาของเธออ่อนแรงไม่สามารถขยับไปไหนได้เลย ใบหน้าหวานละมุนปราศจากเครื่องสำอาง ริมฝีปากอวบอิ่มเม้มเบา ๆ หมวยลินสูดหายใจเข้าปอดลึก ๆ
“อึก” ลำคอกลืนน้ำลายหลายต่อหลายครั้ง ถึงอย่างนั้นก็ไม่อาจลดความกระหายน้ำลงเลย อยากจะลุกจากเตียงเดินไปหยิบน้ำแต่มันก็ไกลเหลือเกิน
ขณะที่ร่างสูงของเฟยหลงหยัดกายขึ้นเต็มความสูง ก่อนจะใช้มือหยิบเสื้อผ้าของตัวเองขึ้นมาสวมใส่ สายตาคมคายเอาแต่จ้องมองผู้หญิงตัวเล็กที่นอนอยู่ แต่ไม่ยอมพูดอะไรออกมาสักคำ
“หมวยคงลุกไปทำกับข้าวให้คุณเฟยหลงไม่ไหวหรอกค่ะ คุณไม่ได้อ่อนโยนกับหมวยเลย ปวดตัวไปหมดเลยเนี่ย”
“ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันสั่งให้ลูกน้องซื้อมาให้”
“ขอโท
