“นี่เหรอคือสิ่งที่คนรักกันทำให้กัน คุณกล้าพูดได้ยังไงว่ารักฉัน ทั้งที่คุณทำร้ายฉันสารพัด” เธอตะโกนใส่หน้าเขาไม่ยั้ง เพราะความโกรธความเกลียดมันพลุ่งพล่านเกินกว่าจะระงับไหว
“ทุกครั้งที่คุณเจ็บ ผมเจ็บยิ่งกว่าคุณอีก คุณคิดว่าผมมีความสุขนักรึไง ที่ต้องทำร้ายคุณ ใช่ ผมโง่เองที่เชื่อแม่เลี้ยงของผม แต่คุณจะให้ผมทำยังไงกับลูกสาวของฆาตรกรที่ฆ่าแม่ผม ผมพยายามแล้ว ผมพยายามจะไม่รักคุณแล้ว แต่ผมก็ทำไม่ได้...ผมเลยใช้ข้ออ้างของแม่เลี้ยงเพื่อเดินเข้าหาคุณ”
ขาดคำนั้น ขวัญชนกตบหน้าจอมทัพเต็มแรงจนเลือดกบปากเขา น้ำตาที่กลั้นไว้ไหลออกมาราวทำนบพัง
“คนเห็นแก่ตัว!”
“ใช่ ผมเห็นแก่ตัว ผมมันเลว เลวจนคุณไม่ควรให้อภัย”
“ฉันไม่มีวันให้อภัยคุณหรอก!”
สีหน้าของเธอบ่งชัดถึงความเด็ดขาด
“และผมก็ไม่ขอให้คุณอภัยด้วย...ที่ผมอยากเจอคุณ ก็แค่อยากจะบอกว่าผมไม่เคยเกลียดคุณได้เลย ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน มันก็ล้มเหลวทุกที...ผมร
