หลายเดือนต่อมา
บ้านเตวรางกูล
วันนี้ย่าเขมเดินทางกลับมาที่บ้านเตวรางกูล ในรอบหลายสิบปีที่ย่ากลับมาเหยียบที่นี่ ช่วงที่ป่วยแม้ว่ารักษาตัวที่กรุงเทพทว่าเมื่อหายก็กลับสวนรื่นรมย์ทันที เพราะความทรงจำที่นี่ไม่ดีย่าจึงไม่อยากจะกลับมา กลับมาเมื่อไหร่ก็นึกถึงแต่เรื่องที่ไม่ดี
ครั้งนี้กลับมาก็เพราะย่าเขมอยากจะเปิดพินัยกรรมให้เรียบร้อย อยากทำให้เสร็จจะได้ใช้ชีวิตอย่างสงบที่สวนรื่นรมย์ ระหว่างที่มีชีวิตอยู่ย่าไม่อยากถูกก่อกวนจากลูกสะใภ้อีกแล้ว
ให้เปลี่ยนนิสัยคนคงเปลี่ยนยาก ในเมื่อเคยลองแล้วไม่เป็นผลก็ปล่อยไปตามเวรตามกรรม
“ทำอาหารเป็นด้วยเหรอ” คุณพริ้มถามลูกสะใภ้ด้วยน้ำเสียงเหน็บแนม
“เป็นค่ะ”
“ต่อให้เธอจะทำอาหารเป็น หรือเลี้ยงหลานชายของฉันอย่างดี ฉันก็ยังรู้สึกไม่ค่อยชอบเธออยู่ดีนะ ฉันไม่ไว้ใจเธอง่าย ๆ หรอกนะ เธออย่าได้คิดหลอกลูกชายฉันเชียว”
“น้ำไม่มีความจำเป็นต้องหลอกคุณเพลิงค่ะ”
“ก็ดี เธอ
