ลูกพีชถอนหายใจออกมาแรง ๆ หลังที่รีบแจ้นออกมาจากร้านอาหาร มือเรียวล้วงหยิบโทรศัพท์มือถือเพื่อกดโทรหาเพื่อนสนิทที่เขาเพิ่งรู้ตัวว่าชอบมันหมาด ๆ ก่อนจะรีบกรอกเสียงลงไปหลังจากที่ปลายสายกดรับ
“ฮัลโหล~ อียิปอยู่ห้องใช่ไหม? เดี๋ยวฉันจะไปหา ฝากซื้อไรป่ะ?” เสียงทุ้มหวานแสร้งถามออกไปตามปกติ แม้ในใจจะแอบประหม่านิดหน่อยก็ตาม ทว่าประโยคที่ได้ยินหลังจากนั้น ก็ทำเอาเพชรชรัชต์ถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจ
“พีชเหรอ? โทรมาได้จังหวะพอดีเลย... มารับที่โรงพยาบาลหน่อยสิ พอดีพี่แทนติดประชุมเลยไม่รับสายอ่ะ”
“ฮะ! โรงพยาบาล? ทำไมแกไปอยู่ที่นั่น? เมื่อเย็นบอกว่าจะอยู่ห้องเฉย ๆ ไม่ไปไหนไม่ใช่หรือไง?” เขาถามออกไปอย่างร้อนรน ขณะที่รีบโบกแท็กซี่ที่เห็นเลี้ยวรถตรงหัวมุมมาแต่ไกล
แค่ได้ยินว่ายิปซีอยู่โรงพยาบาล เขาก็รู้สึกเหมือนใจจะหล่นลงไปที่ตาตุ่มเสียให้ได้ ช่างตรงข้ามกับเสียงเรื่อยเฉื่อยทางปลายสายเสียเหลือเกิน
“อ๋
