จุดหมายปลายทางของนาตาลีคือหอพักกลางเก่ากลางใหม่ที่เธอเคยขับรถมาส่งเพื่อนในกลุ่มเมื่อนานมาแล้ว จำเลขห้องได้คลับคล้ายคลับคลาจึงขึ้นไปเคาะประตูโดยที่ไม่ได้โทรบอกล่วงหน้า
“น้ำตาล มาได้ไงเนี่ย”
มยุราเบิกตากว้างด้วยความดีใจที่เห็นนาตาลี คิดว่าหลังจากที่เรียนจบแล้วเธออาจจะโดนถีบหัวส่งเพราะหมดความสำคัญอย่างที่กันติชาพูดเอาไว้
“ขับรถออกมา ไม่รู้จะไปไหน นึกได้ว่าหอแกอยู่แถวนี้เลยแวะมาหา”
“เข้ามาก่อนสิ ห้องเล็กเหมือนเดิมนะ”
“แกเป็นไงบ้างมายด์ เจอกันตอบสอบก็แทบไม่ได้คุยกันเลย ตอนนั้นฉันเครียด ๆ ทั้งเรื่องสอบเรื่องจะปิดกล้อง สมองไม่มีคิดเรื่องอื่นเลย”
“ฉันสบายดี กำลังหางานทำอยู่ นี่แม่บอกว่าถ้าหางานไม่ได้จะให้กลับไปหางานทำที่บ้านนอก”
“อ้าว เหรอ อยากกลับหรือเปล่าล่ะ”
“ไม่อยากหรอก บ้านนอกมันไม่เหมือนในกรุงเทพฯ งานดี ๆ เงินถึง ๆ มันไม่มีหรอกนะ แต่ดีอย่างที่ค่าครองชีพต่ำและไม่ต้องเสียค่าเช่าห้อง”
