“ออกล่า”

ปันปันเดินพรวดออกจากห้องเหมือนกำลังจะระเบิดกลางทาง ส้นเท้ากระแทกพื้นดัง “กึก กึก” ไปตลอดทางจนถึงลิฟต์ พอลิฟต์เปิดก็แทบจะกดปุ่มปิดทันทีแบบไม่สนใจว่าใครจะตามมาไหม พอถึงชั้นจอดรถ เธอรีบเดินเร็ว ๆ ไปยังรถของตัวเอง เปิดประตูแรงจนประตูสั่น แล้วทิ้งตัวลงนั่งบนเบาะพร้อมถอนหายใจยาวอย่างหงุดหงิดสุดขีด มือเล็กคว้าโทรศัพท์ขึ้นมา กดหาเบอร์เพื่อนแบบไม่คิด ติ๊ด… ติ๊ด… “ฮัลโหล แซม มึงถึงห้องยัง” ปลายสายตอบทันที “เออ ถึงแล้ว มีไร” “อีกสิบนาทีกูถึงห้องมึง แค่นี้” ปันปันไม่รอให้เพื่อนถามต่อด้วยซ้ำ กดตัดสายทันทีแบบนิสัยเสียเต็มรูปแบบ ก่อนจะโยนโทรศัพท์ลงเบาะข้าง ๆ แล้วเอื้อมมือไปกดสตาร์ทรถ เสียงเครื่องยนต์ดังขึ้น พอ ๆ กับอารมณ์ในใจเธอที่กำลังเดือดปุด ๆ เธอเปลี่ยนเกียร์แล้วขับออกจากคอนโดอย่างเร็วราวกับกำลังหนีระเบิด ระเบิดที่ชื่อว่า “ศิลา” นั่นแหละ ทันทีที่รถของปันปันเบรกสนิทหน้าหอแซมมี่ เธอก็ผลักประ