ปันปันนั่งอึ้งไปสามวิ มองขึ้นมาด้วยตาเยิ้มๆ ที่ตอนนี้แดงก่ำจนเหมือนจะระเบิด
“ไอ้ศิลาาาา!!” เสียงแหบแตกหลุดออกมาแบบไม่ตั้งใจ กำหมัดขึ้นมาจะทุบอกศิลาเต็มแรง แต่ศิลากลับเร็วกว่า จับข้อมือทั้งสองข้างของปันปันไว้หลวมๆ แล้วดึงขึ้นมาพาดบ่าเขาแทน
“ใจเย็นๆ ดิ ตัวแค่นี้จะตีโค้กพี่แตกเลยเหรอ”
ศิลาพูดพร้อมหัวเราะคิกคัก ลมหายใจร้อนๆ เป่ารดใบหูปันปันจนขนลุกซู่
ปันปันดิ้นเล็กน้อย แต่ยิ่งดิ้นก็ยิ่งรู้ตัวว่าตัวเองติดอยู่ในวงแขนศิลาแน่นจนขยับไม่ได้จริงๆ หน้าอกของทั้งคู่แทบชิดกัน หัวใจปันปันเต้นแรงจนได้ยินเสียงตุ้บๆ ในหูตัวเอง
“ปล่อยศิลา กูไม่เล่น”
ปันปันพยายามดันอกเขาออก แต่เหมือนยิ่งดัน ศิลากลับยิ่งรัดแขนแน่นกว่าเดิม
“จะปล่อยอยู่…” เขาก้มลงกระซิบชิดหู “แต่ไม่ใช่ตอนนี้ กูยังไม่ได้ลงโทษมึงเลย”
ปันปันขมวดคิ้ว “ลงโทษเหี้ยอะไรของมึงอีก อย่ามาบ้า”
“ลงโทษที่มึงใส่ชุดแบบนี้ออกจากบ้านไง” น้ำเสียงเขาต่ำจนเส
