“ปล่อยไอศิลา เดี๋ยวแม่ลงมาเห็น…” ปันปันรีบดุทันทีเมื่อรู้สึกว่าศิลากอดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ แถมยังเอาหน้าคม ๆ มาหอมแก้ม หอมคอเธอไม่หยุดเหมือนหิวอากาศหายใจ
“แม่มึงไม่ตื่นหรอกน่า” ศิลาพูดเสียงต่ำเหมือนกำลังอ้อน “แม่มึงหลับลึกจะตาย ตอนมึงนอนโรงพยาบาลกูปลุกแม่มึงยังไม่ตื่นเลย”
“ไม่ต้องมาพูดมากไอสัส ปล่อย!” ปันปันผลักอกเขาเบา ๆ แต่แรงมันไม่พอจะขยับผู้ชายตัวสูงใหญ่อย่างศิลาได้เลยสักนิด
ศิลาเลยถอนกอดออก แล้วมองเธอตรง ๆ ดวงตาคมจ้องแบบไม่หลบสักนิด
“มึงไม่คิดถึงกูบ้างหรอปัน”
“อย่างงี่เง่า… แค่คืนเดียวเอง” ปันปันพึมพำตอบ ทั้งหงุดหงิด ทั้งรู้สึกแปลก ๆ ในอกไปพร้อมกัน
แต่ไม่ทันให้เธอได้ตั้งตัว ศิลาก็เข้ามาประชิดอีกครั้งแล้วออกแรงอุ้มเธอขึ้นอย่างง่ายดาย
“เฮ้ย ศิลา!”
ในพริบตา ปันปันก็ถูกยกไปนั่งบนเคาน์เตอร์ครัวเย็น ๆ ขาเธอห้อยลงสองข้าง ก่อนที่ศิลาจะก้าวเข้ามายืนแทรกกลางระหว่างขาของเธอ ใกล้จนหายใจแทบจะร
