“คิดถึงเมีย”

พักเที่ยง… “มึงจะรีบไปไหนเนี่ยไอศิลา พ่อมึงตายหรือไง” เสียงไอต้นดังไล่หลังทันทีที่เห็นเพื่อนตัวเองรีบลุก เก็บหนังสือแบบไม่รอให้ใครทันตั้งตัว “เสือกไอสัส” ศิลาตอบสั้น ๆ ไม่เหลียวหลังด้วยซ้ำ “มึงนี่อยู่กับเมียมึงเยอะจนติดนิสัยกันมาละ” ต้นยังไม่หยุดแซว พร้อมหัวเราะในคอเหมือนขำความร้อนตัวของเพื่อน ศิลาเหล่มองนิดหนึ่ง “หุบปากไปเลยมึง ไม่มีเมียแบบกู ไม่เข้าใจหรอก” พอพูดจบ เขาก็เดินออกจากห้องอย่างเร็ว เหมือนมีแม่เหล็กบางอย่างดึงเขาไปทางคณะวิศวะโดยอัตโนมัติ ต้นรีบคว้ากระเป๋าตัวเองแล้ววิ่งตามไป ในขณะที่ “รัก” ที่ได้ยินบทสนทนาทั้งหมดก็เก็บของตามออกมาเงียบ ๆ เช่นกัน พอศิลาเดินเร็ว ๆ มาถึงหน้าคณะ สายตาคมก็กวาดหาผู้หญิงคนหนึ่งแบบไม่ต้องเดา แล้วเขาก็มองเจอทันที โต๊ะหินอ่อนประจำของปันปัน เธอนั่งรวมกลุ่มอยู่กับคิตตี้ แซมมี่ และตะวัน กำลังกินข้าวคุยกันอย่างออกรส รักที่ก้าวตามมาจะเอื้อมมือแตะไหล