“ภัตตาคารหรู🍽️”

อื้มมมมมม… เสียงบิดขี้เกียจยานยาวดังขึ้นท่ามกลางความเงียบของเช้า ปันปันค่อย ๆ พลิกตัวบนฟูกนุ่ม แขนเรียวยื่นเหยียดไปเหนือศีรษะก่อนจะกวาดออกไปข้างลำตัวเหมือนพยายามไล่ความง่วงออกจากกระดูกทุกข้อ ผ้าห่มผืนบางยับยู่ใต้ตัว เผยให้เห็นแผ่นหลังขาวที่เลื่อนขึ้นลงตามจังหวะหายใจ ใบหน้าที่ซุกหมอนอยู่ค่อย ๆ เงยขึ้น ผมเผ้ายุ่งเล็กน้อยตามแบบคนเพิ่งตื่นเต็มที่ ขณะเดียวกัน…เสียงลมหายใจของศิลาในโทรศัพท์ที่ยังเปิดสายอยู่ก็กรองเข้าหูเบา ๆ แต่คนบนเตียงไม่ทันรู้เลยว่า… เธอเผลอนอนทั้งคืนโดยลืมว่าวิดีโอคอลยังเปิดอยู่ “หลับไปตอนไหนว่ะ…” ปันปันพึมพำด้วยเสียงงัวเงีย ก่อนจะยื่นมือไปคว้ามือถือที่วางตั้งหันกล้องเข้าหาเธออยู่ข้างหมอน ความรำคาญแรกของวันคือเสียงลมหายใจสม่ำเสมอจากปลายสายที่ยังเปิดค้างไว้ตั้งแต่เมื่อคืน จอมือถือสว่างขึ้นทันทีที่เธอหยิบขึ้นมา— ภาพตรงหน้าคือ ศิลา นอนสบายใจเฉิบ ตะแคงหน้ามาทางเธอพอดี ผ