"ค่ะ" บัวตองก้มหน้ารับแต่โดยดี
"แต่ถ้าจำเป็นจริงๆ ก็ขออนุญาตฉันก่อนก็แล้วกัน" หญิงสาวเงยหน้าดวงตาลุกวาว เขายังพอเห็นใจเธออยู่บ้าง ถึงแม้พ่อของเธอจะเสียชีวิตไปแล้ว แต่เธอก็ยังมีแม่ นานๆทีจะติดต่อกัน แต่ถ้าให้พูดถึงอรอินต่อไปนี้คงไม่มีความจำเป็นจะต้องติดต่อกันแล้ว
"เธอพักผ่อนเถอะฉันจะออกไปข้างนอก ถ้าหิวก็ลงไปบอกแม่บ้านให้ทำกับข้าวให้กิน"
"แล้วคุณจะไปไหนคะ"
"ฉันมีนัดกับหุ้นส่วนคนสำคัญ ไว้จะพาไปรู้จัก"
"ค่ะ...เอ่อคุณชื่ออะไรนะคะ ฉันจะได้เรียกถูก"
"พี่สมิง เราอายุห่างกันก็จริงแต่ฉันก็ไม่อยากได้ชื่อว่าแก่หรอกนะ" เขาพูดนิ่งๆ จะเก๊กขรึมไปไหน เธอแอบคิด
"รับทราบค่ะ" บัวตองโค้งศีรษะเล็กน้อย
3 วันผ่านไป...
สมิงปล่อยให้เธอได้ทำความคุ้นชินกับบ้านของเขา โดยที่เขาเองก็ไม่ได้มาวอแวกับเธอ บัวตองไม่อยากอยู่บ้านเฉยๆ เวลาเบื่อๆเธอก็มักจะลงไปช่วยแม่สายใจทำกับข้าวอยู่ในครัวบ่อยๆ จนเธอเข้ากับผู้คนที่นี่ไ
