สวัสดีครับ ประสบการณ์ที่ผมจะมาเล่าในวันนี้เป็นเรื่องราวของตัวผมเอง ผมมีชื่อว่าเดชาครับ อายุ 35 ผมมีไร่องุ่นจำนวน1000 กว่าไร่ สถานะยังโสดเพราะว่าไม่ยอมมีเมียสักที พ่อกับแม่เอือมระอากับผมเต็มทนแล้ว
"พ่อเลี้ยงครับ องุ่นล็อตสุดท้ายของวันนี้ส่งเรียบร้อยแล้วครับ"
'อเนก' ลูกน้องของผมมารายงาน
"ไอ้ศักดามันว่าไงบ้าง" ศักดาเพื่อนของผมมันเปิดร้านขายผลไม้ขนาดใหญ่อยู่ในตัวเมือง พากเราอยู่กันแบบพึ่งพาอาศัยกันก็ว่าได้ครับ
"ช่วงเย็นคุณศักดาจะโอนเงินเข้าบัญชีพ่อเลี้ยงครับ"
"อืม"
"พ่อเลี้ยงไม่คิดจะหาคนมาช่วยงานหรอครับ
"อะไรของมึงไอ้เอนก"
ขณะที่ผมกำลังตรวจสอบบัญชีอยู่ เอนกมันก็ถามขึ้น ผมมองมันด้วยหางตาแต่ก็ไม่ได้สนใจ ทุกคนที่นี่เรียกผมว่าพ่อเลี้ยง คนงานที่นี่มีประมาณ100 กว่าคน ผมมีบ้านพัก และอาหารให้กินฟรีสามมื้อครับ ทุกคนจึงรักและภักดีกับผมมากๆ วันหยุดเทศกาลไร่จะถูกปิด คนงานคนไหนที่จะเดินทางกลับบ้า
