เป็นคนรวยนี่มันดีจริงๆเลย มีคนเตรียมไว้ให้ทุกอย่าง มีหน้าที่แค่ชี้ๆสั่งๆ เราบ่นในใจแต่ก็คงทำได้แค่นั้นไม่กล้าพูดออกมาหรอก
"เสร็จแล้วก็ออกมา"
แอด...
"เสื้อผ้าอยู่ตรงนั้นไปใส่สิ"
"แล้ว...คุณจะไปไหนคะ"
"อาบน้ำ" เขาหันขวับมามองเรา "หรือว่าอยากอาบให้ฉัน?"
"มะ ไม่ค่ะ"
เขาเข้าห้องน้ำไปพักใหญ่ๆ เราก็รีบใส่เสื้อผ้าที่เขาเตรียมเอาไว้ให้ แต่แปลกที่มันมีชุดชั้นในด้วย และที่น่าแปลกก็คือเขารู้ไซส์เราได้ยังไง? ใส่ได้พอดีเลย เรานั่งคิดวนไปวนมา ทั้งกังวลและความกลัวต่างๆผุดเข้ามาในหัว
"นั่นกำลังทำอะไร..."
"เปล่าค่ะ"
"ใส่พอดีไหม"
"คุณรู้ไซส์หนูได้ไงคะ แล้วไปซื้อมาตอนไหน?"
"ไม่ต้องรู้หรอก ให้ใส่ก็ใส่ไป"
"ตกลงว่าคุณจะพาหนูมาทำอะไรกันแน่ คุณบอกจะไม่ทำแต่ให้หนูอาบน้ำ มันยังไงกันแน่คะ"
เราถามไปยาวเหยียดแต่สิ่งที่เขาตอบกลับมานั้นสั้นจนไม่รู้ว่ามันคือคำตอบหรืออะไรกันแน่ อีตาบ้านี่ ชักจะกวนประสาทเราเก
