เอาจริงๆนะ เอ็งกลัวตัวเองคลั่งรักมากกว่าวะ”
“เออ จำได้ไหม ตอนลิตาเด็กๆ ข้าเห็นเอ็งไปแอบมองที่ข้างรั้วบ้านเขาบ่อยๆตอนแรกคิดว่าไอ้นี่มันโรคจิต ฮ่าๆ”
“จริงหรอคะ หนูไม่เห็นรู้เลย”
“จนลิตาเริ่มโตเป็นสาวมันถึงมาสารภาพกับพวกลุงว่าชอบหนูจริงๆ แต่กลัวคนอื่นจะไม่เข้าใจก็เลยรอหนูลิตาโตก่อน”
“แต่ตอนนั้น...ลิตาเพิ่งอายุ16เองนะคะ”
“ก็ป๋าอดทนไม่ไหวแล้วนี่ ยิ่งโตก็ยิ่งสวย ป๋ากลัวหนุ่มๆจะมาจีบตัดหน้า”
“น่ารักจังเลยนะคะ ถ้าแป้งเจอผู้ชายแบบลุงสนบ้างก็ไม่ติดนะ” แป้งร่ำเพื่อนสนิทของเราพูดขึ้น
“แล้วอย่างเพื่อนลุงนี่พอจะได้ไหมครับหนูแป้ง” ป๋าพูดแหย่ ทำเอาแป้งร่ำหน้าแดงก่ำ
“ไม่ดีมั้งคะ อีกอย่างลุงชัดคงไม่ชอบเด็กแบบแป้งหรอกค่ะ”
“ฮ่าๆ นั่นนะสินะ ใช่ไหมไอ้ชัด”
“อืม” ลุงชัดตอบสั้นๆ แต่ใบหน้าจะคงจับจ้องไปที่แป้งร่ำ
“มาเพื่อน นานๆเราก็ได้มาเจอกัน วันนี้ดื่มกันสักหน่อย หนูเอาสักแก้วไหมครับ หนูแป้งด้วยดื่มสักแ
