“ง่วงเหรอ”
เพียงฟ้าเอ่ยถามคนขับรถที่ตอนนี้หาวออกมาหลายครั้ง ตาสวยมองคนเด็กกว่าอย่างเป็นห่วงเพราะเห็นว่าต้องขับรถไปเรียนอีก
“นิดหน่อยครับ”
เทมส์บอกตามตรงเพราะก็ง่วงจริงอย่างที่ว่า เอาแต่รังแกเพียงฟ้ามาสองคืนติดแรงที่มีก็เลยหดหาย แถมยังนอนไม่เต็มอิ่มอีกต่างหาก แต่ก็ยิ้มบางให้เพียงฟ้าราวกับว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรจนเพียงฟ้าส่ายหัว
“พี่บอกแล้วว่าไม่ต้องมาส่ง เดี๋ยวก็ไปเรียนสายพอดี”
เพียงฟ้าบ่นออกมาแม้จะคุยเรื่องนี้กันมาแต่เช้าแล้วก็ตาม
“เทมส์ผ่านทางนี้อยู่แล้วครับ เพียงนั่นแหละจะสายนะ”
เทมส์เอ่ยเตือนคนที่เอาแต่เป็นห่วงตัวเอง มือหนาจับแขนเล็กให้เจ้าตัวดูนาฬิกาที่ใส่เพื่อเตือนว่าใกล้เวลาเข้างานแล้ว
“จริงสิ ขอบใจนะเทมส์ พี่ไปละ”
เพียงฟ้าที่รู้ตัวพลันตื่นตูมขึ้นมา รีบหยิบกระเป๋าจากหลังรถก่อนจะขอบคุณที่เทมส์อุตส่าห์มาส่งแบบนี้
“เดี๋ยวครับ”
เทมส์รั้งแขนเล็กที่กำลังจะเปิดประตูรถออกจนเพียงฟ
