“คุณ! เป็นอะไรรึเปล่าครับ”
เสียงถามด้วยความตกใจบวกกับร่างกายใหญ่โตที่เข้ามารับได้ทันท่วงที เพียงฟ้าถึงได้รอดจากการตกลงไปในน้ำทะเลแต่ถูกกอดเอาไว้จนแนบชิดอกแกร่งแทน
“ขะ ขอบคุณค่ะ ไม่เป็นไรแล้ว”
เพียงฟ้าตอบก่อนเงยขึ้นมองใบหน้าคมคายที่ก้มลงมาใกล้ชิดแถมยังยิ้มให้อย่างใจดีอีกต่างหาก เธอค่อยๆดันตัวออกอย่างเคอะเขินที่ดันทำตัวซุ่มซ่ามแบบนี้ แขนแกร่งยอมคลายออกและปล่อยเธอแต่ก็ยังคงระวังกลัวเธอจะล้มลงไปอีก พอเห็นว่าเพียงฟ้ายืนได้ปกติถึงได้ยิ้มออกมาอย่างโล่งใจ
“เจ็บตรงไหนรึเปล่าครับ”
เสียงทุ้มถามพลางมองที่เท้าเธออย่างเป็นห่วงเกรงว่าจะมีตรงไหนเป็นแผล เพียงฟ้ารีบส่ายหัวปฏิเสธก่อนจะขอบคุณอีกครั้งอย่างจริงใจ
“ไม่เจ็บค่ะ ขอบคุณอีกครั้งนะคะที่ช่วยไว้”
“ไม่เป็นไรครับ มาคนเดียวเหรอครับ”
คนใจดียิ้มให้อีกครั้งก่อนจะถามพลางมองไปรอบๆเมื่อไม่เห็นว่ามีใครอยู่แถวนี้เลย
“มากับเพื่อนค่ะ แต่ว่าอยู่ทางนู้นพอดีม
