“มึงจะไปเลยจริงๆเหรอวะเทมส์ ไหนบอกจะรอสิ้นเดือนไง”
ตุลย์เลิกคิ้วถามอย่างประหลาดใจ เมื่อจู่ๆเทมส์ก็บอกว่าจะเลื่อนกำหนดไปอเมริกา สองมือวางขนมกับอาหารที่หอบหิ้วมาฝากเพื่อนลงกับโต๊ะ
“กูไม่มีเหตุผลอะไรให้ต้องอยู่อีกแล้วนี่”
“เฮ้อ กูบอกให้ไปคุยกันดีๆ แล้วไปคุยอีท่าไหนถึงเป็นแบบนี้ไปได้วะไอ้ห่า”
ตุลย์ถามออกมาอย่างเหนื่อยใจเมื่อเห็นท่าทางหมดอาลัยตายอยากของเพื่อนรัก ดูก็รู้ว่าไม่ได้อยากไปจริงๆหรอก แต่คงสะเทือนใจจนอยากหนีไปมากกว่า ถึงจะสงสารมากๆแต่ก็ไม่ใช่เรื่องที่จะสอดมือเข้าไปยุ่งได้นอกจากคอยให้กำลังใจเท่านั้น เทมส์ไม่ใช่คนที่ชอบยอมแพ้หรือถอดใจกับอะไรง่ายๆถ้าไม่ถึงที่สุดจริงๆข้อนี้ตุลย์รู้ดี
“ถ้ามึงว่างก็พาแฟนมึงไปหากูบ้าง”
เทมส์ไม่ได้ตอบอะไรเพราะไม่อยากพูดถึงอีก สองมือคนน้ำสีสวยในแก้วที่ผสมเล่นอย่างเหม่อลอย เบี่ยงประเด็นไปพูดอย่างอื่นแทนจนตุลย์ยอมแพ้ที่จะถามต่อ
“เออๆ ว่าแต่มึงจะไปเรียนต่อ
