ลมเย็นๆที่พัดเข้ามาปะทะใบหน้าช่วยให้สติที่พร่าเลือนแจ่มชัดขึ้นมาอีกนิด แม้จะยังไม่มากพอให้เดินเล่นได้อย่างใจคิดแต่แค่ได้นั่งมองทะเลยามค่ำคืนและหมู่ดาวที่เกลื่อนอยู่เต็มท้องฟ้า เท่านี้เพียงฟ้าที่เก็บกลั้นความเจ็บปวดเอาไว้ตลอดเวลาก็สบายใจขึ้นมากแล้ว
สบายใจที่จะสามารถร้องไห้ออกมาได้อย่างที่ต้องการโดยที่ไม่จำเป็นต้องกลัวว่าใครจะเห็นอีก ร้องไห้ ให้สมกับที่หัวใจดวงนี้มันอดทนอดกลั้น แบกรับทุกความเจ็บปวดเอาไว้มากมายจนรู้สึกผิดกับตัวเอง
คนที่ไม่อยากมีความรัก คนที่กลัวจะรักใครจนต้องเจ็บปวด ความรักที่เธอไม่เคยนึกศรัทธามาตั้งแต่แรก มาตอนนี้กลับต้องเจ็บปวดทรมานเพราะมันอย่างไม่อาจหาทางออกได้ ไม่โทษใครทั้งนั้นนอกจากตัวเอง ทุกอย่างตั้งแต่เริ่มต้นมาจนถึงตอนนี้เธอเป็นคนทำให้มันเกิดขึ้นและจบลงแบบนี้เอง
น้ำตาไหลลงอาบแก้มเนียนอยู่ตลอดเวลาราวกับมันจะหยุดลงไม่ได้ มือสวยยกขวดไวน์ที่แอบเอามาจากในครัวขึ้นดื่มร
