“แล้วตอนนี้ล่ะ” ไม่ใช่ว่าลูเซียโน่ไม่พยายามตามหาเธอ หลังจากวันที่เธอจากเขาไป ต่อมาอีกเดือนหนึ่ง เขาพยายามให้ริคิตามดูว่าภรรยาของไอ้ราฟาเอลมันได้ติดต่อกับน้องสาวบ้างไหม แต่ตลอดเวลาหนึ่งปีที่ผ่านมา เขาไม่เห็นว่าเอวาจะได้ติดต่อกับเอเลน่าเลยสักนิด
“เบาะแสสุดท้ายบอกว่าเธออยู่ที่นั่นครับ แต่ตอนนี้เธอไม่อยู่ที่นั่นแล้ว” ริคิตอบกลับตามความจริง
“อือ…ลองสืบหาต่อไป” ลูเซียโน่เอ่ยอย่างแผ่วเบา
“ผมว่า…” ยังไม่ทันที่ริคิจะเอ่ยจบประโยค เสียงทุ้มของลูเซียโน่เอ่ยแทรกขึ้นมาเสียก่อน
“กูรู้ว่ามึงจะพูดอะไร” มาเฟียหนุ่มรู้ว่าสิ่งที่เขาให้ลูกน้องทำอยู่ มันเปล่าประโยชน์ เขารู้ว่าที่ผ่านมาริคิทำงานอย่างหนัก ซึ่งมาเฟียหนุ่มก็รับฟังเหตุผลของลูกน้องอยู่แล้ว
“ผมไม่บังอาจครับนาย” ใบหน้าหน้าซีดของหนุ่มญี่ปุ่นก้มต่ำลงอย่างรู้สึกผิด
“มึงมีสิทธิ์ที่จะพูดนะ จริงๆ กูก็ว่าจะเลิกตามหาเธอแล้ว แต่กูพยายามลบเธอออกจากหัวแล้
