“แม่ว่าจะไปหาลูกนั่นแหละ แต่พอดีเกิดเรื่องนิดหน่อย…แม่ไม่ได้เป็นอะไร…อือ…อือ…งั้นแค่นี้แหละ เดี๋ยวว่างๆ แม่ค่อยไปหาใหม่ก็ได้”
เสียงของใครบางคนดังเข้ามาในโสตประสาทของอัญญา หญิงสาวค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างเชื่องช้า ดวงตากลมโตจับโฟกัสกับภาพเพดานสีขาวเหนือศีรษะซึ่งสะท้อนแสงไฟสลัว เสียงเครื่องมือบางอย่างดังแผ่วเบาในความเงียบงัน กลิ่นแอลกอฮอล์ลอยอบอวลอยู่ในอากาศจนเธอต้องกะพริบตาถี่เพื่อเรียกสติ…ที่นี่คือโรงพยาบาล ภาพความทรงจำก่อนที่เธอจะหมดสติไปฉายกลับเข้ามาในสมองเธอซ้ำอีกครั้ง
หญิงแก่ยืนหันหลังให้อัญญาและเพิ่งคุยโทรศัพท์เสร็จ เธอยกโทรศัพท์ที่แนบหูออกและหันหน้ากลับมา อัญญาจึงมองหญิงแก่ด้วยใบหน้าที่งัวเงีย
“ฟื้นแล้วเหรอ” โลล่า หญิงแก่เอ่ยขึ้นมาพร้อมกับมือเหี่ยวย่นเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกง เธอเดินมาหยุดอยู่ข้างเตียงคนไข้ที่มีหญิงสาวนอนอยู่
“คุณช่วยฉันไว้เหรอ” อัญญาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า
