บทที่ 10 ยัยตัวแสบ

มือบางกำเข้าหากันแน่น อัญญารับรู้ได้ถึงน้ำกามร้อนที่พุ่งเข้ามาในตัวเธอ มันยิ่งตอกย้ำสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นไป เธอไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองไร้ค่ามากเท่านี้มาก่อนในชีวิต ลูเซียโน่ได้ปลดปล่อยความต้องการของตัวเองออกไปเรียบร้อยแล้ว ใบหน้าหล่อเหลามีเหงื่อผุดตามกรอบหน้าที่ซุกไซ้อยู่ตรงซอกคอขาวเนียน หอบหายใจแรงใส่ลำคอระหงอยู่ชั่วครู่ เพราะเลือดในกายที่สูบฉีดและเลือดที่ไหลออกมาจากแผลตรงหน้าผาก ทำให้เขารู้สึกหน้ามืดขึ้นมาเล็กน้อย แต่แผลแค่นี้มันไม่สามารถทำอะไรเขาได้หรอก เขากดแช่แก่นกายใหญ่เอาไว้อยู่สักพักหนึ่ง ภายในกายสาวที่ขมิบตอดถี่ยิบทำให้ชายหนุ่มต้องรีบถอดถอนตัวตนออกมาก่อนที่เขาจะทนไม่ไหวและจับเธอทำบทรักอีกรอบ เมื่อแท่งลำลึงค์ใหญ่ผละออกมาจากร่องสวาท น้ำกามสีขาวขุ่นปนเปกับเลือดสีแดงสดไหลเยิ้มลงมาตามแก่นกายใหญ่ อีกทั้งยังไหลลงมาเลอะระหว่างขาของอัญญาจนเธอต้องรีบหุบเรียวขาสวยเข้าหากัน ชายหนุ่มไม่ได้คิดที่จะเช็ดทำความสะอาดคราบคาวพวกนั้นให้เธอเลยด้วยซ้ำ เขาผละออกมาจากร่างอรชรเล็กน้อย มือแกร่งดึงรั้งกางเกงของตัวเองขึ้นมาและยัดท่อนเอ็นใหญ่ที่เปียกเยิ้มไปด้วยน้ำกามกับเลือดสาวบริสุทธิ์ที่อาบเคลือบเข้าไปในกางเกงเช่นเดิม ในขณะนั้น หญิงสาวนั่งหายใจแรงจนหน้าอกอวบอิ่มกระเพื่อมขึ้นลงพร้อมกับดวงตากลมโตจับจ้องเขาอย่างอาฆาต มือแกร่งจัดการรูดซิปกางเกงของตัวเองอย่างลวกๆ หญิงสาวยังไม่ทันได้พักหายใจ ลูเซียโน่ก็เอื้อมมือไปจับร่างอรชรลงมาจากโต๊ะและผลักเธอลงไปนั่งลงบนเก้าอี้ไม้ที่อยู่ใกล้ๆ ชายหนุ่มมองใบหน้าสวยคมที่ตอนนี้ดูจะเหนื่อยล้าของหญิงสาวเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะเดินอ้อมไปข้างหลังเธอ อัญญาถอนหายใจออกเบาๆ เธอไม่รู้เลยว่าความรู้สึกของตัวเองในตอนนี้คืออะไร เธอเหนื่อยมากๆ แต่เธอก็อยากจะฆ่าเขาให้ตาย และเธอก็ไม่มีเรี่ยวแรงที่จะไปต่อกรกับเขาแล้วในตอนนี้ ตอนนี้เธอจึงสับสนกับตัวเองอยู่ไม่น้อย “อยู่เฉยๆ เพราะยังไงเธอก็หนีไปไหนไม่ได้อยู่ดี” เสียงทุ้มทรงพลังบอกกล่าว ก่อนที่ลูเซียโน่จะเลื่อนมือแกร่งไปแก้มัดเนกไทออกจากข้อมือบาง เขาใช้เนกไทมัดรอบเอวเธอติดกับเก้าอี้ต่อ จากนั้นชายหนุ่มล้วงหยิบกุญแจในกระเป๋ากางเกงขึ้นมาไขกุญแจมือออกให้เธอเพียงข้างเดียวเท่านั้น ลูเซียโน่จับมือบางข้างที่ยังมีกุญแจมือล็อกอยู่ให้มาข้างหน้า แล้วเขาก็ใช้กุญแจมือฝั่งที่เพิ่งไขออกไปล็อกเข้ากับที่วางแขนของเก้าอี้ไม้ ชายหนุ่มทำทุกอย่างได้อย่างรวดเร็ว หลังจากที่ล็อกมือข้างหนึ่งกับช่วงตัวของเธอเข้ากับเก้าอี้เรียบร้อยแล้ว ลูเซียโน่ก็หันไปเปิดลิ้นชักเก่าๆ ตรงโต๊ะและหยิบเชือกมามัดข้อมือบางอีกข้างหนึ่งติดไว้กับที่วางแขนของเก้าอี้ มือทั้งสองข้างของหญิงสาวถูกจับตรึงไว้กับเก้าอี้ไม้เรียบร้อยแล้ว อันที่จริงเขาจะใช้ให้บอดี้การ์ดเข้ามาทำก็ได้ แต่เขาแค่ไม่อยากให้ใครเข้ามาเห็นสภาพของเธอ ทั้งรอยจ้ำเต็มลำคอและเลือดสีแดงสดที่ไหลเป็นทางยาวลงมาระหว่างเรียวขาของเธอ เมื่อจัดการมัดเธอติดกับเก้าอี้เสร็จสรรพแล้ว ลูเซียโน่กอดอกพลางปรายตามองเธอเล็กน้อย ใบหน้าสวยคมดูอิดโรยอย่างเห็นได้ชัด เขาค่อยๆ หันหลังกลับและเดินออกไปจากห้องอย่างช้าๆ บอดี้การ์ดเกือบสิบคนยืนเรียงรายอยู่หน้าห้องอย่างเป็นระเบียบ “นายครับ ท่านราฟาเอลให้มาตามครับ” บอดี้การ์ดของราฟาเอลเดินปรี่เข้ามาหาลูเซียนทันที เมื่อเขาออกมาจากห้องนั้น “อือ” มาเฟียหนุ่มพยักหน้าให้บอดี้การ์ดร่างสูงใหญ่หนึ่งครั้ง “นายครับ…แผลที่หน้าผาก” ริคิ บอดี้การ์ดคนสนิทของลูเซียโน่รีบเดินปรี่เข้ามาหาเขาด้วยสีหน้าเป็นกังวล “ช่างมันเถอะ” ชายหนุ่มบอกปัดไปอย่างไม่สนใจนัก “ผ้าเช็ดหน้าครับนาย” แต่บอดี้การ์ดคนสนิทก็ยื่นผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาให้เจ้านาย “ไอ้ราฟาเอลอยู่ไหน” ลูเซียนปรายตามองผ้าเช็ดหน้าในมือของริคิชั่วขณะ ก่อนที่มือแกร่งจะเอื้อมไปรับผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดเลือดที่หยดลงมาเลอะใบหน้าหล่อเหลาพลางเอ่ยถามบอดี้การ์ดของราฟาเอลด้วย “อีกฝั่งของตึกครับ” สิ้นเสียงตอบกลับของชายฉกรรจ์ชุดดำ ลูเซียโน่ก้าวขาเดินตรงไปยังห้องทำงานของราฟาเอลที่อยู่อีกฝั่งของตึกอย่างช้าๆ ริคิกับบอดี้การ์ดอีกสองคนเดินตามเจ้านายมาติดๆ ลูเซียโน่เช็ดเลือดสีแดงสดบนใบหน้าออกอย่างลวกๆ ก่อนที่เขาจะยื่นผ้าเช็ดหน้าที่ติดเลือดไปให้ลูกน้อง พวกเขาเดินมาจนหน้าห้องทำงานของราฟาเอล บอดี้การ์ดชุดดำไปยืนประจำตำแหน่งของตัวเองตามที่ได้ฝึกฝนระเบียบวินัยมา ริคิก้าวนำเจ้านายไปเล็กน้อยเพื่อเอื้อมมือไปเปิดประตูให้ลูเซียโน่ ลูเซียโน่จึงเดินเข้าไปในห้องทำงานของเพื่อนด้วยใบหน้าราบเรียบ เมื่อเขาเดินเข้าไปในห้องทำงานแล้ว ราฟาเอลปรายตามองลูเซียโน่ที่มีสภาพยับเยินไม่ต่างจากราฟาเอลสักเท่าไหร่นัก ลูเซียโน่มองสำรวจร่างกายเพื่อนก็พบว่าราฟาเอลเองก็ได้แผลเช่นกัน ราฟาเอลมีแผลตรงต้นขาและมีร่องรอยของการต่อสู้ อีกทั้งเสื้อผ้าก็ยังหลุดลุ่ย ผมเผ้ายุ่งเหยิงไม่เป็นทรง ผู้หญิงสองคนนี้คงจะแสบพอกันเลยนั่นแหละ