ภายในคฤหาสน์ของตระกูลเก่าแก่ ตระกูลดีอาฟาต์ ชายแก่นัยน์ตาสีฟ้าครามเหมือนกับราฟาเอลมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ไม่มีผิดเพี้ยน ราอูลยืนเท้าโต๊ะทำงานด้วยใบหน้าเคร่งเครียด ด้านหน้าของเขามีชายหนุ่มวัยยี่สิบปลายๆ ยืนก้มหน้าก้มตาอยู่ด้วยความท่าทางหวาดกลัว
“มันเกิดอะไรขึ้นซานโดร!!” เสียงของราอูลตะโกนใส่ลูกชายคนที่สองเสียงดังลั่นห้องทำงานของตัวเอง
“ผะ…ผมขอโทษครับ” ซานโดรตอบกลับอย่างกล้าๆ กลัวๆ
“แกเพิ่งจะเปิดสนามแข่งรถได้ไม่นานเท่าไหร่ ก็โดนไฟไหม้หมดแบบนี้ แกบริหารยังไง! หะ! ไม่ได้เรื่อง!!” ราอูลเอาแต่ต่อว่าซานโดร โดยไม่ฟังคำอธิบายหรือข้อแก้ตัวอะไรจากเขาทั้งนั้น
“ต้องมีคนแกล้งผมแน่ๆ” ซานโดรพูดต่อด้วยสายตาที่สั่นไหว ต้องเป็นลูเซียโน่กับราฟาเอลอย่างแน่นอน เพราะเขาให้คนไปเผาโกดังของพวกมัน ทั้งสองคนเลยเอาคืนเขาแบบนี้
“ใครจะกล้าแกได้ ถ้าแกยังเป็นคนของตระกูลอยู่ ทุกคนต่างก็กลัวพี่ชายของแกทั้งนั้น”
“พี่ชาย…”
