ลูเซียโน่ทำอย่างที่ตัวเองบอกกล่าวเอาไว้จริงๆ เขาป้อนอาหารหญิงสาวที่นั่งอยู่บนตักของเขา จนกระทั่งชายหญิงทั้งสองคนกินข้าวเสร็จ ในคราแรกอัญญามีอาการดีดดิ้นเล็กน้อย แต่สุดท้ายเธอก็ต้องยอมคนหน้ามึนอย่างลูเซียโน่อยู่ดี
“เราไปรับลูกกันไหม” เสียงทุ้มเอ่ยถามหญิงสาวที่นั่งอยู่บนตักแกร่งทันที เมื่อพวกเขาทานอาหารเสร็จเรียบร้อยแล้ว และคนใช้ก็กำลังเก็บของบนโต๊ะอาหารอยู่ แต่ลูเซียโน่ยังไม่มีท่าทีว่าจะปล่อยหญิงสาวให้เป็นอิสระเลยสักนิด
“ฉันยังไม่ได้บอกเลยว่าจะย้ายมาอยู่กับคุณ” หญิงสาวตอบกลับด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้างพลางครุ่นคิดไปถึงเรื่องของพวกผู้หญิงของเขา
“ทำไมล่ะ” ใบหน้าหล่อเข้มขมวดคิ้วอย่างสงสัย มือแกร่งกอดรัดเอวคอดและลูบไล้เรียวขาสวยอยู่ตลอดเวลา
“เธอยังไม่เชื่อใจฉันอีกเหรอ?” ชายหนุ่มถามต่อ ดวงตาคมกริบมองจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตด้วยสายตาที่มั่นคงและแน่วแน่ ทำให้อัญญาต้องหลบตาชายหนุ่มชั่วครู่
“เอเลน
