แม้จะเลยเวลาอาหารค่ำมาเกือบสี่สิบนาทีแต่ในที่สุดพเยียก็สามารถเกลี้ยกล่อมให้มาร์คอสยอมก้าวลงจากเตียงนอนออกมานั่งทานข้าวที่โต๊ะริมระเบียงได้สำเร็จ
“ผมไม่เห็นความจำเป็นเลยที่เราต้องลงจากเตียง ให้มารียกไปให้ก็ได้...”
คนตัวโตยังอิดออด บ่นอุบอิบเพราะยังไม่อิ่มเอมรสรักจากภรรยาทั้งๆ ที่เขาเดินหน้าตักตวงความหวานจากกายสาวสลักเสลาของหล่อนมาร่วมๆ สามชั่วโมงเศษโดยไม่ได้หยุดพักเลยแม้แต่นาทีเดียว แต่พ่อคุณก็ยังไม่พอ ยังไม่อิ่ม ยังคงนั่งทอดตาเชื่อมมองมาอย่างเว้าวอน
“ไม่ทานข้าวหรือคะมาร์คอส... คุณควรจะได้รับอาหารมากกว่าปกตินะคะ” พเยียระบายยิ้มออกมาด้วยความเอียงอาย
“ผมยังไม่หิวข้าวนี่”
“ไม่หิวก็ต้องทานบ้างค่ะ เดี๋ยวเป็นลมตายคาอกกันพอดี... ทานนะคะ นั่นเรียกสลัดใช่ไหมคะ มาพเยียจะตักให้ค่ะ...”
สาวน้อยรีบกุลีกุจอตักสลัดจากใหญ่ใส่จานให้กับสามีอย่างเอาอกเอาใจ ขณะที่พ่อเจ้าของจานนั่งมองค้อนตาแทบกลับเพราะ
