ใต้อาณัติหมอพังคี

ใต้อาณัติหมอพังคี บทที่ 1 "เธอเป็นใคร?" พังคีมาร่วมงานแต่งของพ่อเพื่อนรัก แต่พอจะกลับบ้านเปิดประตูรถก็มีผู้หญิงที่ไหนไม่รู้เปิดอีกฝั่งหนึ่งแล้วขึ้นมานั่ง "ฉันขอติดรถออกไปด้วยได้ไหมคะ" ขึ้นมาเธอก็หลบเหมือนว่ากำลังหนีเจ้าหนี้ยังไงไม่รู้ "คุณรีบขับรถออกไปสิคะ" "ฉันไม่รู้จักกับเธอแล้วจะมาสั่งฉันทำไม" "ขอร้องนะคะถือว่าช่วยชีวิตเพื่อนร่วมโลก" เห็นผู้ชายสองคนเดินผ่านมาทางนี้ผู้หญิงคนนั้นก็รีบเอาใบหน้ามุดลงกับตัก "เฮ้ยนี่เธอจะทำอะไร" พังคีรีบเอามือมาปิดของสงวนตัวเองไว้เพราะใบหน้าของเธออยู่ใกล้มาก "พวกมันมองเห็นฉันไหม" "จะไปรู้เหรอ" "ขอร้องนะคะ ถ้าคุณช่วยฉันครั้งนี้คุณจะให้ฉันช่วยอะไรคุณก็ได้ ฉันยอมช่วยทุกอย่าง" "ฉันจะมีอะไรให้เธอช่วยล่ะ" เขาไม่รู้ว่าผู้ชายสองคนนั้นเป็นใคร ถ้าเป็นตำรวจงั้นแสดงว่าผู้หญิงคนนี้ก็กำลังทำผิดกฎหมายน่ะสิ ถ้าเขาพาหนีตัวเองก็ต้องติดร่างแหไปด้วย คิดได้แบบนั้นพังคีก็กำลังจะเปิดประตูลงเพื่อเดินอ้อมไปเปิดอีกฝั่งหนึ่งให้เธอลงจากรถของเขา แต่พอพังคีเอื้อมไปจะเปิดประตูผู้ชายหนึ่งในสองก็เดินเข้ามาเคาะกระจก ก๊อกๆ ได้ยินเสียงเคาะกระจกเธอคนนั้นรีบเอาตัวลงไปขดอยู่ตรงวางเท้าของเบาะที่เธอนั่งอยู่ "มีอะไรครับ" "ผมเห็นคุณสตาร์ทรถตรงนี้นานแล้ว คุณเห็นผู้หญิงมาทางนี้ไหมครับ" "ผมจอดคุยโทรศัพท์อยู่ไม่เห็นหรือไงครับ" พังคีเลยทำทีปิดโทรศัพท์ "ขอโทษครับที่รบกวน" ตอนที่กล่าวขอโทษสายตาของชายคนนั้นมองสอดส่องเข้ามาในรถแต่ในรถมืดมากเลยมองไม่เห็นอะไร เขาเลยต้องช่วยผู้หญิงคนนี้โดยปริยาย ไหนๆ ก็ตกกระไดพลอยโจนไปแล้ว พังคีเลยต้องถอยรถออกจากที่จอดรถก่อนแล้วค่อยไปหาที่จอดให้เธอลงข้างทางแล้วกัน แต่พอเขาขับรถออกจากโรงแรมมาก็สังเกตเห็นว่ามีรถตามมาตลอดทางเลย "พวกมันยังตามมาอยู่เลยค่ะ" "อีกนิดก็จะถึงบ้านผมแล้วนะ ถ้าคุณไม่ลงตรงนี้แล้วคุณจะไปลงตรงไหน" "ให้ฉันเข้าบ้านคุณด้วยได้ไหมคะ" "คุณเป็นผู้หญิงจะเข้าบ้านผู้ชายได้ยังไง" "ฉันไม่ถือเรื่องชายหญิงค่ะ" "แต่ผมถือ" ว่าแล้วพังคีก็เบรกรถแล้วแอบข้างทาง แต่พอเขาเดินอ้อมจะมาเปิดประตูฝั่งข้างคนขับ เธอก็รีบล็อกประตูไว้ จังหวะนั้นรถคันที่วิ่งตามก็สาดไฟเข้ามาหารถเขาเหมือนว่าเขาพยายามจะเปิดประตูแต่มีคนล็อกจากด้านใน พังคีเลยทำทีหันไปรูดซิปกางเกงลงแล้วล้วงเอาของสงวนออกมาพวกมันเลยต้องรีบลดไฟต่ำเพราะเห็นแล้วว่าคนข้างหน้ากำลังยืนฉี่อยู่ เราต้องมายืนฉี่ข้างทางให้คนมองหรือเนี่ย หมดกันไอ้หมอเอ้ย เก็บของสงวนเข้าที่พังคีเลยเดินอ้อมมาฝั่งคนขับ พอขึ้นมาได้เขาก็จะเอื้อมไปปลดล็อกประตูไล่ให้เธอลง "คุณจะทำอะไร" "ก็จะให้เธอลงไง" "คุณไม่เห็นเหรอว่ารถพวกมันจอดอยู่ข้างหลัง" "เรื่องของคุณสิ" "ฉันลงไปตายได้เลยนะคุณ" "แล้วมันเกี่ยวอะไรกับผม" "คุณเป็นหมอไม่ใช่เหรอ คุณคงไม่ใจร้ายใจดำเห็นประชาชนตาดำๆ ถูกทำร้ายจนตายต่อหน้าต่อตาหรอกนะ" "เธอรู้ได้ยังไง?" เขาสงสัยแล้วผู้หญิงคนนี้คือใคร เพราะเขาไปร่วมงานแต่งไม่มีคราบความเป็นหมอเลย แต่ยังไม่ทันได้คำตอบจากเธอ คนที่นั่งอยู่รถคันนั้นก็ลงมาแล้วเดินตรงมาทางรถคันของเขา พังคีเลยต้องเคลื่อนรถออกไปก่อน ขับมาอีกหน่อยก็ถึงหน้าบ้านของเขา "ลงไป" "พวกมันยังตามมาอยู่เลยค่ะ" แกร็ก.. รปภ.มองมาเห็นเป็นรถของคุณหมอพังคีเลยรีบเปิดประตูให้ แต่เขาไม่ได้มาจอดใกล้หรอก​ เพราะคิดว่าถ้าเธอไม่ลงเขาก็จะยังไม่เข้าบ้าน แต่รปภ.ดันเห็นรถของเขาก่อน "คุณหมอไม่เข้าบ้านหรือครับ" "ไปดูหน่อยสิว่ารถคันหลังตามมาทำไม" พังคีเลื่อนกระจกลดลงบอกให้รปภ.ไปดู แต่พอเห็นรปภ. ของบ้านเดินมาทางนี้รถคันนั้นก็รีบถอยหลังแล้วหักพวงมาลัยกลับออกจากหมู่บ้าน "ทำไมลูกเราถึงยังไม่เข้าบ้าน" รสรินแม่ของคุณหมอพังคีมองลงมาจากชั้นบนเห็นรถลูกชายจอดอยู่ข้างรั้ว "ดึกแล้วผมว่าคุณนอนเถอะ" "คุณไม่เป็นห่วงลูกบ้างหรือไงคะ" "ถ้ามันมีเมียป่านนี้ลูกมันคงโตแล้วจะไปเป็นห่วงอะไรมันนักหนา" รสรินเอื้อมไปหยิบเสื้อคลุมชุดนอนแล้วเดินออกมาโดยไม่ฟังคำห้ามของสามี ลงมาข้างล่างยังเห็นรถลูกชายจอดอยู่นอกรั้วคนเป็นแม่เลยต้องเดินออกมาดูอีกว่ามันเกิดอะไรขึ้น "ทำไมไม่เอารถเข้าบ้านล่ะลูก" "แม่?" ได้ยินเสียงแม่​ พังคีรีบเอาตัวบังตัวของฝ่ายหญิงไว้ไม่ให้แม่มองมาเห็น "ผมกำลังจะเข้าบ้านครับแม่ออกมาทำไมเข้าบ้านเถอะครับ" ถ้าแม่เจอผู้หญิงคนนี้มีหวังงานใหญ่แน่ "แม่เห็นอะไรอยู่ข้างหลังลูกแว๊บๆ" "ไม่มีอะไรนี่ครับ" "?" เห็นลูกชายเหมือนมีอะไรซ่อนอยู่ด้านหลังคนเป็นแม่เลยมองไปมุมทางโค้ง เพราะตรงนั้นมีกระจกให้รถมองเวลาเลี้ยวโค้งจะได้ไม่เกิดอุบัติเหตุ และนางก็เห็นว่าด้านหลังของลูกชายคือ.. เขียนโดยชะนีติดมันส์