พลอยพระจันทร์เดินมาหาลูกสาว ตั้งใจจะชวนไปทานข้าวด้วยกัน แต่ยังไม่ทันเอ่ยปากก็ได้ยินเสียงอาเจียนดังออกมาจากในห้องน้ำ
“พายลูก!” เสียงแม่เรียกอย่างตกใจ รีบผลักประตูเข้าไป เห็นพรพระพายนั่งกอดชักโครก หน้าซีดเหงื่อแตกพลั่ก เธอทรุดตัวลงข้างๆ ยื่นผ้าเช็ดหน้าให้พลางลูบหลังลูกเบาๆ
“พายบอกแม่มานะ ท้องใช่ไหมลูกอย่าโกหกแม่”
พรพระพายชะงักน้ำตาคลอในดวงตา เธอพยายามจะกลั้นเสียงสะอื้น แต่เมื่อสบตากับแม่ความอ่อนแอก็ไหลออกมาทั้งหมด
“ใช่ค่ะพายท้อง” เสียงสั่นพร่าร่างบางสั่นไหว
“เขารู้หรือยัง พายบอกเขาหรือยัง” แม่เงียบไปอึดใจ ก่อนจะคว้ามือลูกสาวมากุมไว้แน่น พรพระพายส่ายหน้าน้ำตาหยดลงอาบแก้ม
“ไม่ค่ะพายไม่บอกเขา พายไม่อยากเอาลูกไปผูกมัดเขา”
“โถ่ ลูกรักของแม่” พลอยพระจันทร์มองหน้าลูกสาวด้วยความสงสารปนเจ็บลึกในอก มือที่กุมมือพรพระพายแน่นขึ้น แม่ดึงร่างลูกสาวเข้ามากอดไว้แนบอกลูบเส้นผมเธอเบาๆ ในขณะที่พรพระพายปล
