พรพระพายมองข้าวของตัวเองที่ถูกส่งมาที่บ้านของไทเกอร์ ตอนเช้าพาให้ลูกน้องมาขนเสื้อผ้าของใช้ของเธอออกมาจากบ้านจนหมด เธอรีบตามมาด้วยหัวใจร้อนรนและทันทีที่ประตูเปิดออก
สิ่งที่เห็นคือไทเกอร์นั่งอยู่กลางห้องนั่งเล่นอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาวมือหนึ่งถือแก้วกาแฟอย่างอ้อยอิ่ง สีหน้าเย็นชาไร้ความรู้สึก ราวกับสิ่งที่เขาทำไม่ใช่เรื่องใหญ่เลยแม้แต่น้อย
“คุณคิดจะทำอะไร”
“เอามือถือมาให้ฉัน!” ไทเกอร์สั่งเสียงเข้มหน้าตาเคร่งเครียดและดุดันจนน่าหวาดหวั่น
“ของพายทำไมต้องให้คุณ” เธอจับโทรศัพท์แน่น พลางถอยหลังหนึ่งก้าวอย่างไม่ยอมแพ้
ไม่ทันขาดคำไทเกอร์ก้าวเข้ามาเร็วเกินคาด เขาแย่งโทรศัพท์ไปจากมือของเธออย่างไม่มีความลังเล ก่อนจะกดปลดบล็อกตัวเองอย่างหน้าตาเฉยพอทำเสร็จ เขายื่นคืนให้เธอด้วยสีหน้าไม่ทุกข์ไม่ร้อน
“อย่าทำแบบนี้อีก” เขาพูดเรียบๆ แต่แฝงแรงกดดันมหาศาล
เธอไม่เข้าใจว่าเขาทำแบบนี้ทำไม ใครอยากเห็นภาพที่เขา
