“เฮ้ ไอ้ไทเกอร์มึงนี่พูดเกินไปจริงๆ ผู้หญิงอะไรจะน่ารักได้ขนาดนี้ น้องเขาดูไม่เห็นจะเหมือนที่แกเคยว่าเลยสักนิด” เอเดนมองไทเกอร์ปากบอกไม่รักไม่ใส่ใจแต่การกระทำไม่ใช่
“ขอบคุณนะคะ อย่างน้อยก็ยังมีคนรู้จักคำว่าชม” พรพระพายหันไปยิ้มให้เขาเล็กน้อย ไม่รู้ว่าเขาไปพูดอะไรกับเพื่อนไว้บ้าง
“มารยาร้อยเล่มเกวียน” ไทเกอร์วางแก้ววิสกี้ลงทันที เสียงกระแทกเบาๆ ดังพอให้รู้ว่าเขาเริ่มหงุดหงิด
พรพระพายชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะกลอกตาขึ้นฟ้าและยกแก้วไวน์ขึ้นจิบอย่างไม่พูดอะไร แต่เพื่อนของไทเกอร์กลับพากันหัวเราะเบาๆ อย่างรู้ทัน
“พูดแบบนี้มันใช่ห่วง หรือหวงกันแน่วะ?” เอเดนเอนตัวมาข้างหน้า ยิ้มกว้างแบบคนที่กำลังสนุกกับสถานการณ์
“คนด่าแปลว่ารัก” คิงตันพยักหน้าเสริม
“พวกมึงหุบปากชวนกูมาตั้งไกลไหนงานที่จะคุย” ไทเกอร์หรี่ตาลงส่งสายตาเตือนเพื่อน แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธอะไร
“กลัวฉันจะอ่อยเพื่อนคุณมากหรือกลัวใจตัวเองที่เริ
