เสียงฝีเท้าหนักดังมาจากทางเดิน ก่อนที่แจ็คสันจะปรากฏตัว เขาก้าวเข้ามาในลานเลี้ยงสัตว์ที่ไทเกอร์กำลังนั่งลูบหัวสิงโตอยู่ แววตาของลูกน้องคนสนิทเต็มไปด้วยความรีบร้อน
“นายน้อยครับ” แจ็คสันเอ่ยเรียกเบาๆ เพื่อให้เจ้านายละความสนใจจากสัตว์ร่างใหญ่ตรงหน้า ไทเกอร์หันมามองด้วยสายตาคมกริบเป็นสัญญาณให้พูดต่อ
“คุณใบข้าวกลับมาจากต่างประเทศแล้วครับ ติดต่อมาว่าอยากเจอนายน้อย” แจ็คสันรายงานน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่แฝงความหมาย
คิ้วเข้มของไทเกอร์ขมวดเล็กน้อย คล้ายกำลังชั่งใจระหว่างความตั้งใจเดิมกับเรื่องที่เพิ่งได้ยิน มือหนายังคงลูบแผงขนหนาของสิงโตอย่างเชื่องช้า สายตาจับจ้องไปข้างหน้าเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่างที่คนอื่นคาดเดาไม่ถึง
เขาเกือบลืมชื่อผู้หญิงคนนี้ไปแล้ว คนที่เข้ามาทำให้เขามีแผลใจจนไม่กล้าคบใครแบบจริงจัง เกือบสิบปีที่หญิงสาวหนีหายไปจากชีวิตของเขาโดยไม่มีคำอธิบายอะไร
“เดี๋ยวฉันออกไปหาเอง”
เขาเข้ากาส
