บทที่ 46
ดวลเบียร์
หลังจากพักฟื้นที่โรงพยาบาลครบตามที่แพทย์สั่งวันนี้ปืนกันต์ก็จะได้ออกจากโรงพยาบาลแล้ว โดยระหว่างที่รักษาตัวมีปืนรบคอยอยู่ข้างกายไม่ห่างยิ่งทำให้ความสัมพันธ์พ่อลูกระหว่างเขากับปืนรบพัฒนาไปด้วยความรวดเร็ว
“วันนี้เราไปกินชาบูที่บ้านกันนะ วันก่อนยังไม่ได้กินเลย” เด็กชายตัวน้อยบอกด้วยน้ำเสียงเจื้อยแจ้ว
“ให้ด่าด๋าไปด้วยได้ไหม” โจเซฟที่พึ่งเดินเข้ามาในห้องแทรกถามขึ้น
“ด่าด๋าโจเซฟ~” ปืนกันต์ฉีกยิ้มกว้างจนตาหยีเมื่อเห็นโจเซฟเดินเข้ามา
“ด่าด๋ามารับกลับบ้านแล้ว แล้วเมื่อกี้ใครบอกอยากกินชาบูนะ”
“เมื่อวันก่อนผมมัมมี้ แล้วก็ด่าด๋าปืนรบเราชวนกันไปทำชาบูกินทีาบ้าน แต่ยังไม่ได้ไปวันนี้ผมเลยชวนใหม่” ปืนกันต์อธิบายให้โจเซฟฟัง
“งั้นด่าด๋าขอไปด้วยคนได้ไหม”
ปืนรบทำได้เพียงกรอกตาขึ้นลงด้วยความหน่ายใจ เนื่องจากถูกสายตาของใบบัวปรามเอาไว้ เขาจึงไม่สามารถต่อว่าอะไรปืนรบได้ที่จะเข้าไปแทรกแส
