“สวัสดีครับ”
วิกรกดรับเบอร์แปลกที่โทรมากลางดึกด้วยความสงสัยว่าใครกันติดต่อมาเวลานี้ ยังไม่ทันได้ถามอะไรเสียงจากปลายสายก็ดังขึ้นซะก่อนจนต้องขมวดคิ้วเพราะฟังไม่ค่อยรู้เรื่อง
“กร ฮึก กรคะ”
“ใครครับ”
“แม้แต่เสียง ฮึก กรก็จำไม่ได้แล้วเหรอคะ”
ถ้อยคำตัดพ้อกับเสียงสะอึกสะอื้นยิ่งทำเอาขมวดคิ้วหนัก ก่อนจะเรียกชื่อออกมาอย่างไม่แน่ใจนัก หากเจ้าตัวไม่ได้ร้องไห้อยู่ก็คงฟังออกมากกว่านี้
“ไออุ่นเหรอครับ”
“กร ฮึก ทำไมไม่ยอมให้เราเจอเลยคะ เกลียดเราขนาดนั้นเลยเหรอ”
“ไออุ่น เราไม่ได้เกลียดครับแต่เราไม่มีเรื่องอะไรที่ต้องเจอกันแล้วช่วยเข้าใจเราด้วยนะครับ”
วิกรพยายามอธิบายอย่างใจเย็นแม้จะรู้สึกเหนื่อยหน่ายกับอริสามากก็ตามที วันนั้นที่จำใจออกไปคุยเพราะอัคคีขอก็ว่าตัวเองพูดชัดเจนไปแล้ว ทั้งความรู้สึกทั้งสถานะมันไม่มีทางที่จะกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อีก
“แต่เราไม่เคยลืมกรเลยนะ ฮึก เรารักกร รักมาตลอด ต่อให
