“นานมากแล้วนะที่เราไม่ได้ใกล้ชิดกันแบบนี้ รู้สึกดีว่ะ”
“รักมึงนะปราง รักมึงมาก ๆ”
“กูเชื่อว่ามึงก็รักกู แต่มึงแค่กลัวกูจะเลว เรื่องของเรามันเลยหยุดอยู่แค่นี้”
“ปราง...”
“เฟลม! เลิกพูดสักที กูจะนอน ถ้ามึงยังพูดกูจะกลับไปนอนห้องแล้วนะ” ฉันเอ่ยเสียงดุนิด ๆ แล้วที่ต้องเป็นแบบนี้ก็เพราะความใจอ่อนของฉันเอง เพราะฉันใจอ่อนยอมให้มันนอนกอด มันก็เลยถือโอกาสพูดพล่ามกรอกหูฉันอยู่ในตอนนี้ไง
“ปรางจ๋า” เฟลมมันไม่ได้มีความสลดสักนิด มันกอดฉันแน่นมากกว่าเดิมด้วยซ้ำ
“กูพูดจริงนะเฟลม มึงก็รู้จักนิสัยกูดี” ฉันขู่อีกรอบและตั้งท่าจะลุก
“ไม่เอา ไม่ใจร้ายดิ ป่วยอยู่จะนอนแล้วเนี่ย ปวดหัวด้วย” เขาดันฉันลงนอน แล้วกอดฉันไว้เหมือนเดิม
จากนั้นเขาก็เงียบ ซึ่งมันดีมากกับการที่เขาเงียบ เพราะการที่เขาใกล้ชิดและพูดข้างหูฉันอยู่แบบนี้มันอาจจะทำให้กำแพงที่ฉันสร้างขึ้นมาพังทลายลงอย่างไม่เหลือชิ้นดี
“ลุกมากินยา ตัวร้อนมา
