ผ่านไปสองเดือนกว่า ๆ น่าจะได้มั้ง ตั้งแต่วันที่พี่บอมเอ่ยปากไล่ผู้หญิงตัวเล็กน่ารักคนนั้นไป หลังจากวันนั้นฉันก็รู้สึกว่าพี่บอมมีท่าทางแปลก ๆ และมักบอกว่าตัวเองป่วย ต้องไปหาหมอ และเขาก็ไปหาหมอจริง ๆ หอบยามาเพียบ
แต่ไอ้อาการที่เป็นอยู่ก็ไม่ได้ดีขึ้นเลย ฉันก็สงสัยนะ แต่ไม่อยากถาม กระทั่งวันนี้ที่พี่บอมบอกว่ามีธุระแล้วฝากไอ้เฮียให้เข้าร้านแทน ซึ่งไอ้เฮียก็บ่นไม่หยุด ทั้งที่ปกติพี่บอมควรจะบ่นมากกว่า
“ขอเอาทีดิ” ไอ้เฮียที่นอนเอนตัวยาวอยู่ที่โซฟาเอ่ยขึ้น ระหว่างที่ฉันกำลังนั่งดูบัญชีที่โต๊ะทำงาน หลังจากที่พี่บอมออกไปได้ประมาณครึ่งชั่วโมง
“...” ฉันเงียบไม่ได้ใส่ใจ ก็อย่างที่รู้กันว่าไอ้เฮียมันบ้า แล้วช่วงนี้เขาก็เร่งปั๊มลูก ซึ่งลูกก็ยังไม่มาเลย แต่เราก็ไม่ได้ถึงขั้นซีเรียสแล้วทะเลาะกันหรอกนะ
“หนู...”
“...”
“หนูพีชครับ”
“...”
“อยากจริง ๆ นะเนี่ย นอนดูคลิปแล้วมันมีอารมณ์ มาช่วงเอาลงหน่อยเร็ว
