“คุณภพควรพักผ่อนบ้างนะคะ ไม่ใช่นั่งมองจอแท็บเล็ตอยู่แบบนี้” น้องสะใภ้เพียงหนึ่งเดียวของผมเอ่ยเตือน หรือสมน้ำหน้าผมก็ไม่รู้ เพราะพฤติกรรมของเธอมันเหมือนอย่างหลังมากกว่า
“ใครจะไปนอนได้ล่ะแม่มึง เมียเล่นพาผู้ชายขึ้นคอนโดขนาดนั้น” ไอ้ฮอลล์น้องชั่วสาธยายวีรกรรมที่เมียของผมได้ทำลงไปเมื่อคืนนี้
“เอ้า ก็เลิกกันแล้วนิคะ น้องพีชไม่ผิดนะ น้องพีชไม่ได้ทำให้ใครเดือดร้อนด้วย” น้องสะใภ้เอ่ยแซะ
“เลิกกวนมันได้แล้วจิว ดูหน้ามันดิ เหมือนหมาเหงาเฝ้าปลากระป๋องเลย ฮ่า ฮ่า ฮ่า” ไอ้ฮอลล์น้องชั่วมันเหมือนจะช่วยแต่สุดท้ายกลายเป็นขำ
“ช่วยฉันเถอะจิว ฉันสำนึกผิดแล้ว ฉันรู้แล้วว่าพีชเจ็บแค่ไหน ฉันอยากกอดพีช ช่วยฉันเถอะ” ผมอ้อนวอนน้องสะใภ้ที่สัญญาเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าจะช่วยหาวิธีให้ผมได้คืนดีกับพีช
จิวบอกกับผมตั้งแต่ที่พีชย้ายออกไป จนกระทั่งตอนนี้เวลาล่วงเลยมาสองเดือนแล้ว น้องสะใภ้ตัวดีก็ยังไม่ช่วยผมสักที
เธอบอกอยา
