“นะมด” ไอยเรศทวงคำตอบ
“อยู่ได้ค่ะ แต่...” พีรยามีข้อแม้ “พี่ช้างห้ามล่วงเกินมดมากกว่านี้นะ”
“มากกว่านี้คือแค่ไหน” เขาย้อนถาม “แค่กอดจูบได้ไหม”
พีรยาไม่ตอบ เขาก้มลงจูบเธออีกครั้งจนเธอหายใจหอบ
“หืม..ว่าไงครับ” มือใหญ่ปลดกระดุมเสื้อเธอจนหลุดเกือบหมดแถว เขาฝังจมูกและปากลงไปบนเนินเนื้อทรวงอกครัดเคร่ง
“พี่ช้าง..” เธอครวญคราง มือไม้อ่อนไปหมด เธอดึงชายเสื้อไว้แน่นเมื่อรู้สึกได้ว่าเขากำลังจะถอดมันออกจากตัว
“ไม่ค่ะ เดี๋ยวใครมาเจอ” เมื่อพีรยายังไม่ยินยอมเขาจึงไม่ฝืนใจเธอ เขาดึงสาบเสื้อของเธอมาทบกัน กอดเธอไว้นิ่งๆ
“พี่รักมดนะ” เรื่องราวในอดีตทำให้เขาเรียนรู้ที่จะรอ ไม่ทำอะไรตามใจตนเองอีก
สองหนุ่มสาวนั่งอิงแอบกันอยู่แบบนั้นพักใหญ่ จนพีรยาเป็นฝ่ายขยับตัว ชายหนุ่มจึงปล่อยเธอให้แต่งตัวให้เรียบร้อย
“ไปทานข้าวข้างนอกกันไหมครับ”
“กลับบ้านได้ไหมคะ ง่วงอยากนอน”
“งั้นก็นอนนี่ เดี๋ยวพี่เอางานมา
