เวียงเชียงรุ้ง

วันรุ่งขึ้นไอยเรศไปรับพีรยาที่บ้านเพื่อไปเวียงเชียงรุ้ง อำเภอหนึ่งของเชียงราย วันนี้เขาไม่ได้ขับรถเองเพราะอยากมีเวลาคุยกับพีรยา หญิงสาวยังคงมึนตึงกับเขาอยู่ถึงแม้ว่าเรื่องในอดีตจะทำความเข้าใจกันได้ไปแล้วก็ตาม พีรยายังคงโกรธที่เขาใช้กำลังบังคับข่มเหงเธอ และยังไปคุยเรื่องแต่งงานกับครอบครัวโดยที่เธอยังไม่ได้สมัครใจ “มดหิวอะไรไหม” ชายหนุ่มชวนคุย เงียบ.. เขาไม่ยอมแพ้ “แวะร้านกาแฟกันไหมครับ” เงียบ.. ไอยเรศจึงโทรหาเลขา สั่งงานว่า “ช่วยหาที่พักในเชียงรายให้ผมสักคืน ถ้าได้ในอำเภอเวียงเชียงรุ้งยิ่งดี ด่วนจะพักคืนนี้ สองห้องผมกับคนขับรถ” ได้ผล พีรยาหันมาทันที “นี่เราต้องค้างคืนเหรอ ฉันไม่ค้างนะ” ไอยเรศยิ้ม “ขับรถไป 4 ชม.กว่าเราจะถึงก็คงเที่ยง กว่าจะไปหาอะไรเจอกว่าจะรู้ว่าต้องขอขมากรรม ต้องทำอะไรตรงไหนเผลอๆ อาจจะหลายชม. มดโทรไปลางานเลยดีกว่า” “อย่ามาสั่ง” เธอทำปากขมุบขมิบ ทั้งสองไปถึงเ