“แล้วผ้ามาอยู่กับคุณยายได้ยังไงคะ” พีรยาถาม เธอนึกหาความเชื่อมโยงไม่ออก
“ผ้าทองผืนนี้เป็นผ้าผืนที่เจ้านางแก้วคำพาห่มในวันแต่งงาน หลังจากที่นางฆ่าตัวตาย เจ้าอินแปลงได้ให้ห่มผ้านี้บนศพของเจ้านาง ให้เผาไปพร้อมกัน แต่ในวันเผามีการเปิดศพออกดู จึงรู้ว่าผ้าปักด้วยทองถูกขโมยไปก่อนที่จะเผาศพ
ปู่ของยายเป็นทหารในคุ้ม ท่านติดตามจนได้ผ้าผืนนี้กลับมา แต่เจ้าอินแปลงสั่งไม่ให้เอาผ้าผืนนี้กลับเข้าคุ้มอีก เราจึงเก็บผ้าผืนนี้ไว้และมีการบันทึกเรื่องราว จ้างช่างมาวาดรูปเหมือนของเจ้าไอยยาวัตและเจ้านางแก้วเจ้าจันทร์ไว้เป็นหลักฐาน เผื่อในอนาคตจะมีลูกหลานของคุ้มเวียงบัวมาตามหา”
คุณยายลุกขึ้นเดินช้าๆ ไปที่ตู้ไม้โบราณใบหนึ่ง โดยที่พีรยาช่วยประคองท่านเดิน ท่านเปิดตู้ออกหยิบสมุดโบราณเล่มหนึ่ง ในนั้นมีบันทึกเรื่องราวต่างๆ เป็นการลงรายละเอียดของเรื่องที่ท่านเล่า และท้ายสุดเป็นภาพวาดของหญิงสาวคนหนึ่งนามว่าแก้วเจ้าจั
