วันต่อมาพีรยาตื่นแต่เช้า เธอออกไปใส่บาตรหน้าหมู่บ้านก่อนจะกลับมาแต่งตัวเตรียมไปที่บ้านของไอยเรศ ระยะนี้เธอฝันเห็นเด็กบ่อยจนน่ากังวล
เด็กผู้ชายคนเดิม อายุประมาณ 5-6 ขวบ เรียกเธอว่าแม่ พีรยาแน่ใจว่าเธอไม่เคยเกี่ยวข้องกับผีเด็ก กุมารทองหรือกรรมทำแท้งใดๆ เลย เมื่อวานที่ซื้อขนมเยอะๆ ก็เพื่อให้เด็กที่เห็นในฝันนั่นเอง
หญิงสาวใส่บาตรแล้วกรวดน้ำอุทิศส่วนกุศลให้เด็กผู้ชายที่เห็นในฝัน “ขอให้หนูไปสู่ภพภูมิที่ดีนะ”
พีรยาตั้งใจจะออกจากบ้านตอน 8:30 น. แต่พบว่าไอยเรศมาถึงบ้านเธอตั้งแต่ 8:00 น. หญิงสาวมองเขาด้วยความแปลกใจ
“มาทำไมคะ บอกแล้วว่าจะไปเอง”
“หลวงพี่บอกให้พี่มารับมด ท่านกลัวจะมีอุปสรรค” เขาตอบมองไปทั่วตัวเธอ ถามต่อว่า “มดไปไหนมา”
“ไปใส่บาตรมาค่ะ” ดูเหมือนว่าพีรยาจะเริ่มชินกับการซักไซ้ไล่เรียงของเขาแล้ว
“งั้นไปเลยไหมครับ มดต้องทำอะไรอีกรึเปล่า” เขาถาม
“ก็ว่าจะชงกาแฟค่ะ” เธอตอบ แต่ไอย
